Mama is in balans – Juni 2018

Ondanks dat ik nog met verlof ben, heb ik me niet alleen afgelopen maand maar ook de maanden daarvoor toch nog best veel met mijn werk bezig gehouden. Naast dat ik toch nog met een half oog mee heb gekeken naar de vastgelopen cao-onderhandelingen ben ik ook bezig geweest met iets heel spannends…. Ik ga namelijk in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) de vervolgopleiding kinderverpleegkunde doen!

Dit wilde ik al toen ik bezig was met de HBO-V opleiding, maar kwam tijdens de stageperiode op een hele leuke afdeling terecht waar ik eerst een paar jaar ervaring op heb gedaan. En net voor mijn zwangerschapsverlof kwam de vacature van het WKZ langs waar ik op besloot te solliciteren. Met een dikke buik ben ik nog op gesprek geweest en werd tot mijn grote verrassing al heel snel aangenomen.

Uiteraard is een en ander niet over een nacht ijs gegaan. Na de geboorte van Teun en tijdens mijn zwangerschap ben ik erg veel bezig geweest met het zoeken naar de juiste balans werk-privé. Ik dacht dat ik liever geen onregelmatige werktijden meer wilde om zo meer tijd in de weekenden te hebben voor familie en vrienden. Ook was ik steeds meer “kantoorwerk” gaan doen door mijn seniorfunctie. Maar in de loop van de tijd merkte ik toch dat het werk achter de pc en het vele vergaderen mij tegen gingen staan. Ik was niet voor niets de zorg in gegaan, wilde weer graag aan het bed staan met veel menselijk contact en me vastbijten in de vele verschillende casuïstieken. Het werken in het ziekenhuis is waar ik mijn hart aan heb verloren en hier horen nu eenmaal onregelmatige werktijden bij.

Nu heb ik ook nog de gekke eigenschap dat ik studeren heel leuk vind dus dit is voor mij echt een uitdaging waar ik heel veel zin in heb! Maar ook heel spannend. Gaat het mij allemaal lukken met de wisselende diensten, studeren en de kids (en ook nog sporten en mijn relatie en sociaal leven onderhouden)? Krijg ik net zulke leuke collega’s als die ik nu met veel pijn in mijn hart achter laat? Ga ik als jonge moeder al het leed op mijn werk niet te veel mee naar huis nemen? Er is maar een manier om daar achter te komen 🙂 En uiteraard ga ik jullie hiervan op de hoogte houden.

Na mijn verlof begin augustus ga ik meteen beginnen op mijn nieuwe afdeling.  Tervoorbereiding ben ik in ieder geval al begonnen met het afbouwen van de borstvoeding. Had nooit verwacht dat ik dat eigenlijk toch wel heel jammer zou vinden. Heb het echt heel fijn gevonden om Nout borstvoeding te geven. Maar flesvoeding is voor straks toch echt veel praktischer. Om de rust en regelmaat voor iedereen te bewaren; zo kunnen Bas en onze gastouder Nout ook voeden en hoef ik geen gekke capriolen uit te halen om rustig te kunnen borstvoeden. Om heel eerlijk te zijn is dat afgelopen weken ook een enorme uitdaging geweest met een ondernemende dreumes in huis. En gelukkig accepteerde Nout direct de fles, dus we gaan lekker tot nu toe!

Heb het wel zwaar met het afscheid nemen van mijn huidige team. Zij hebben mij toch opgeleid en gevormd als verpleegkundige. Heb zoveel van ze geleerd en heb me altijd veilig en geliefd gevoeld. Samen veel gelachen, maar ook gehuild. Echt een topteam waar ik heel veel mooie herinneringen aan ga hebben. En zeker nog wel een traantje om ga laten.

Want ja, mijn werk zie ik niet als “werk” maar is echt een onderdeel van mijn leven.

P.S. Op de foto ben ik heerlijk aan genieten van mijn eerste biertje na 10 maanden. Ook iets waar ik veel zin in heb om weer mee te beginnen 😉

Actie voor goede zorg!

Sinds ik de overstap heb gemaakt naar de zorg verbaas ik me erover dat ik zoveel minder verdien dan toen ik nog personeelsadviseur was. En dat terwijl ik als verpleegkundige meer kennis heb over belangrijke (klinische) zaken, het werk fysiek zwaarder is en ik veel meer verantwoordelijkheid heb.

De idealist in mij voelde dus meteen ook de noodzaak om op te gaan komen voor alle collega’s die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander, o.a. bij de beroepsvereniging en de verpleegkundige adviesraad. Hierdoor zag ik de zorgen onder verpleegkundigen steeds groter worden. Zorgen over de beloning en waardering die we ontvangen voor ons werk afgezet tegen de groeiende werkdruk. Of beter, het gebrek aan beloning en waardering. En dat begrijp ik helemaal, want de gevolgen worden steeds groter. Er stonden dan ook meer en meer verpleegkundigen op om hun stem te laten horen, maar helaas werden zij niet gehoord. 

En nu is men het echt zat. De Witte Woede 2018 is geformeerd als actiegroep om de CAO-onderhandelingen bij de UMC’s kracht bij te zetten vanuit het verplegend personeel. Onderhandelingen die zijn vastgelopen; er wordt als sinds januari gewacht op een nieuwe CAO. Een actiegroep die ook echt actie wil gaan voeren, de barricades op. Net als in de jaren 80.

Totdat men zelf (helaas) ziekenhuiszorg nodig heeft gehad, beseffen veel mensen niet wat het werk van een verpleegkundige inhoudt. Het draaien van nachtdiensten, weekenden en vakanties werken, zwaar tillen en bukken, het vele leed dagelijks onder ogen komen. En daarbij ook nog o.a. goed blijven klinisch redeneren, medicatie klaarmaken en studenten begeleiden. En binnen de UMC’s vaak unieke specialistische kennis en vaardigheden bezitten. Daar mag echt veel meer tegenover staan dan de beloningen van nu. Want dit zijn in mijn ogen allemaal verantwoordelijkheden die geen personeelsadviseur, marketingmanager of salesconsulent heeft. Toch ontvangen zij (ook in het ziekenhuis) een veel hoger salaris. En de arbeidsvoorwaarden dreigen nu dus slechter te worden binnen de UMC’s. Afgezet tegen het feit dat de werkdruk alsmaar hoger wordt door personeelstekorten en stijgend ziekteverzuim is dit voor de meeste mensen onbegrijpelijk.

Helaas vinden de vertegenwoordigers van de verpleegkundigen (vakbonden) geen gehoor hierover bij de bestuurders. Bestuurders die zelf ver boven de Balkenende-norm verdienen en daarnaast ook nog royale bonussen ontvangen als waardering voor hun werk. Het wordt daarom serieus tijd voor actie. Actie waarbij we het land laten zien dat de situatie niet meer houdbaar is. “Actie waarbij de patiënt niet de dupe wordt, alleen denken wij dat de patiënt allang de dupe is”,  aldus actiegroep Witte Woede. Verpleegkundigen vertrekken namelijk massaal naar de perifere ziekenhuizen en andere banen in de zorg met bijvoorbeeld meer salaris , minder werkdruk of meer regelmatigheid. Door een groeiend tekort aan personeel komt de hoogstaande zorg in de UMC’s steeds meer onder druk te staan. Een gevolg hiervan is onder andere dat er minder operaties kunnen worden uitgevoerd, de wachttijden langer worden en er minder aandacht is voor de patiënt.

Wat mij betreft is het dus een noodzaak om te investeren in de verpleegkundigen, het hart, visitekaartje en dus zeer belangrijk kapitaal van de UMC’s. Niet alleen voor meer waardering, maar juist ook om topzorg te kunnen blijven leveren en geen verlies te draaien door minder operaties en beddensluiting door personeelstekorten. Daarnaast zijn medewerkers die gerespecteerd worden en op de juiste manier gewaardeerd wordt het beste visitekaartje dat een ziekenhuis zich kan wensen. Zowel voor het aantrekken van nieuw personeel als zorgvragers.

Want zoals ik in een eerdere blog zei: goede zorg voor het personeel is ook goede zorg voor de patiënt. En dat is precies wat de actievoerders willen. Het werk waar ze zo van houden met plezier kunnen blijven uitvoeren. Actie om topzorg te kunnen blijven leveren. Naast opkomen voor de patiënt, nu ook opkomen voor zichzelf en alle collega’s. En daar kunnen de bestuurders toch niet anders dan heel blij mee zijn?

www.umcsinactie.nl 

Mama is in balans – April 2018

Hoera! Onze lieve Nout is geboren! 9 dagen eerder dan de uitgerekende datum, maar alles is voorspoedig gegaan en zowel Nout als ik maken het heel goed. Het was wel weer even wennen die gebroken nachten met borstvoeding, krampjes en spugen maar inmiddels hebben we een soort van ritme gevonden. En de Oxytocine doet gelukkig ook nog goed zijn werk 🙂

Met kleine kinderen zie je het soms alle uren van de dag worden, vooral nu met een jonge baby. Ook is het veel een kwestie van schema’s en een goede planning. In die planning van werken, zorg voor de kinderen, huishouden, koken etc. houd je niet heel veel tijd over om leuke dingen te doen met je gezin. Dus daarom is het af en toe heel fijn als je tijd kunt kopen!

Tijdens de kraamweek zijn we enorm verwend door Stephanie van kraamzorg ’t Ooievaartje. Naast het uit handen nemen van allerlei huishoudelijke taken en de zorg voor Nout heeft ze ons ook echt in de watten gelegd zodat we optimaal konden genieten van elkaar. Deze zorg is in Nederland goed geregeld en je bent er voor verzekerd, alleen na 8 dagen sta je er weer “alleen” voor! En dan is het heel veel als je diensten kunt inschakelen zoals hulp in de huishouding, een maaltijdbox of boodschappenservice. Maar ik heb deze maand ook heerlijk en makkelijk ontbeten met Oot en de eerste foto’s van ons kleine wonder laten afdrukken via Klikkie. En ja, dat kost geld, maar quality time met je gezin is wat mij betreft onbetaalbaar. Ze groeien zo snel!

Net zoals bij de geboorte van Teun hebben we ook bij Nout gevraagd om een donatie voor een goed doel in plaats van kraamcadeaus. Deze keer aan het prachtige werk van de CliniClowns. Zodat zij ook bij zieke kindjes een lach op hun gezicht kunnen toveren!

Uit de oude doos: Switch

Ik heb een aantal blogs van een oude website verplaatst naar Heartbeatle.com. Deze komt uit April 2013:

Als stagiaire in een ziekenhuis heb je een bijzondere positie. Onder begeleiding van een deskundige mag je een kijkje nemen in de keuken van de `echte´ Greys Anatomy. Helaas dan zonder Dr. Dreamy en Dr. Steamy. Maar wel erg leerzaam.

Het is bijzonder om te zien hoe de cliche´s die je kent uit boeken, artikelen en verhalen elke dag weer worden bevestigd. Ze hebben me allemaal geraakt. Zowel de mooie ervaringen als de bedenkelijke en zelfs hartverscheurende ervaringen. Oftewel de ´verbeterpunten´. En daar mogen wij als HBO-studenten natuurlijk druk mee aan de slag. Het schrijven van verbetervoorstellen.

Ondanks ieders enorme inzet en goede bedoelingen vult mijn ideeënboekje zich aardig. Met in mijn achterhoofd de grote bezuinigingen die de zorg (wederom) te verwerken krijgt. Iets wat ik nooit heb begrepen. Bij elke bezuinigingstaak die een regering krijgt zijn de belangrijkste sectoren altijd het meest de klos. Economische korte termijn belangen worden belangrijker geacht dan de lange termijn belangen rondom welzijn en gezondheid.

Voordat ik nu al helemaal afdwaal en mijn politieke ervaringen de vrije loop krijgen kan ik samengevat zeggen dat dit een van de redenen is waarom ik deze carrière-switch gemaakt heb. En gelukkig ben ik absoluut niet de enige. Zowel in de klas van de verkorte deeltijd opleiding HBO-V die ik volg als op mijn stageplaats kom ik veel “carrière-switchers” tegen. Mensen die ook hun eigen lange termijn belangrijker vinden dan het korte termijn belang: over 10 jaar nog steeds gelukkig zijn met je werk.

Met als extraatje dat zij hun levenservaring en werkervaring in andere sectoren kunnen inzetten om mee te denken over het verbeteren van de kwaliteit van de zorg. Actuele ontwikkelingen koppelen aan bestaand beleid. Nieuwe beleidskaders ontwerpen en belangen behartigen. Lange termijn belangen die ook voor de korte termijn-denkers gelden….

Wordt eens hoog tijd dat er een “mind-switch” plaats gaat vinden. Uiteindelijk hebben we allemaal zorg nodig en willen dan graag de beste zorg mogelijk. Toch?

Uit de oude doos: Passie

Ik heb een aantal blogs van een oude website verplaatst naar Heartbeatle.com. Deze is van mei 2013:

Wat word ik er toch blij van als ik tijdens mijn studie linken kan leggen tussen de zorg en mijn andere passies: dieren(welzijn) en voedsel. Dieren en voedsel in de vorm van (verpleegkundige) interventies, oftewel “behandelingen uitgevoerd door de verpleegkundige op basis van klinische kennis en deskundig oordeel”. Waar voedsel, net als medicijnen, direct zorgt voor een chemische reactie in het lichaam kunnen dieren (en natuur) ook bijdragen aan het welzijn van de patiënten.

Artsen passen op basis van klinische redenatie vaak interventies toe gericht op medicatie; niet altijd noodzakelijk of gericht op de lange termijn. Dit daagt mij dan ook nog meer uit om op zoek te gaan naar de juiste verpleegkundige (aanvullende) interventies. Waar een patiënt die voor het eerst in zijn leven wordt opgenomen in het ziekenhuis en aangeeft zeer angstig te zijn direct Temazepam krijgt voorgeschreven, is wellicht een interventie gericht op praten en afleiding zoeken hier ook zeer effectief.

Voeding als medicijn is tegenwoordig erg “in”. Afgelopen maand is zelfs wetenschappelijk aangetoond dat met een gericht dieet ziektes kunnen worden voorkomen. Maar ook “pure” voeding is steeds meer in opkomst: vers, lokaal, dier-, natuur- en milieuvriendelijk en uitgebalanceerd. Iets waar menig zorginstelling, maar ook onderwijs- en overheidsinstellingen, zich van mij veel meer mee bezig mogen gaan houden.

Kosten en tijdgebrek zijn de meest gehoorde argumenten om de farmaceutische industrie te laten regeren in ‘artsenland’. En hier gaat het transparantie-register geen verandering in brengen. Alleen bewustwording en lange-termijn-denken kan dit veranderen. Let wel: ik ben absoluut niet tegen het voorschrijven van medicatie. Alleen, niet in alle gevallen moet er meteen de apothekerskast ingedoken worden. Medicatie kan bij onjuiste of inconsequente inname ook een ongewenste uitwerking geven.

Bij ziekte gebruikt een lichaam meer energie en voedingsstoffen. Hierdoor is de kans op ondervoeding groter, wat een slechte weerstand en een verminderde wondgenezing tot gevolg heeft. Daarentegen kan inname van te weinig goede voedingsstoffen en overgewicht weer veel lichamelijke klachten teweeg brengen. Een hoofdzakelijk plantaardig dieet met weinig dierlijke vetten, vezelrijk en zoutarm, is goed voor diabetici. Het verlaagt de bloedruk en maakt de kans op een CVA kleiner. De juiste voeding, zowel in hoeveelheid als samenstelling, is cruciaal voor het functioneren van het lichaam en dus het welzijn van de mens.

Indien zorg-, onderwijs- en overheidsinstellingen zich meer gaan inzetten op gezonde voeding, zal het aantal zieke mensen op termijn dalen. En dit werkt ook weer kostenverlagend en levert meer tijd op voor de zorgaanbieders. Hetzelfde geldt voor voldoende beweging. En hier kunnen huisdieren dan weer een grote rol spelen, omdat zij voor beweging en, ook niet onbelangrijk, affectie zorgen.

Buiten de gebaande paden denken, waardoor ik de schoonheid en mogelijkheden van de aarde in het vizier blijf houden en dus ook moet beschermen. Dat is eigenlijk mijn grootste passie!

ACTIE!

​Het is zover, ook de verpleegkundigen voeren actie! Maandag 20 november 2017 is een landelijke actiedag! Niet alleen voor en door de verpleegkundigen in de ouderenzorg, maar voor en door alle verpleegkundigen die door personeelstekorten en verhoogde werkdruk niet de tijd aan patiënten kunnen besteden die nodig is. Actie om aandacht te vragen voor de steeds groter wordenderegistratielast, waardoor er minder tijd is voor de echte zorg. Nee, wij gaan niet met z’n allen het Malieveld op. Wij laten onze patiënten liever niet in de steek. Maar hoe kunnen we dan veranderingen teweegbrengen?

Helaas horen we hier in huis nog steeds geluiden over het toenemen van de registratielast. Steeds meer taken en verantwoordelijkheden die de verpleegkundigen worden toebedeeld en die ze op ‘papier’ moeten verantwoorden. Veelal komt dit de veiligheid en kwaliteit van zorg ten goede maar er zullen ook veel zaken zijn die anders kunnen. Sneller of efficiënter. En ook ‘oneigenlijke’ taken die niet direct met de patiënt te maken hebben – zoals schoonmaken of bloemen in vazen zetten – dragen bij aan minder tijd voor je echte werk.

Marieke Markensteijn – de Groot, namens het Verpleegkundig Convent
Sr. Verpleegkundige & Ambtelijk Secretaris VC
Vervolg:
Donderdag 23 november reikte Mirjam van Velthuizen prijzen uit aan verpleegkundige teams met de beste ideeën om de registratielast te verminderen.

De hele week konden verpleegkundigen hun ideeën met elkaar bespreken en noteren op de posters in de koffiekamers. Het initiatief komt voort uit de landelijke actie #meerzorgminderpapier van de verpleegkundige beroepsvereniging V&VN.

In totaal zijn er afgelopen week 215 verbeterideeën ingeleverd om de registratielast voor verpleegkundigen te verminderen. Veel ideeën werden door meerdere afdelingen ingediend waardoor de prijswinnaars door loting zijn vastgesteld.
Goede samenwerking loont
Marieke Markensteijn van het Verpleegkundig Convent (VC) benadrukt hoe mooi het is om te zien hoe we door goede samenwerking voor constructieve veranderingen kunnen zorgen. “Door de handen ineen te slaan heeft het verpleegkundig convent samen met de directie Kwaliteit van zorg en patiëntveiligheid  (K&P) ervoor gezorgd dat dit plan binnen een week is uitgevoerd. Nu gaan we met z’n allen inzetten om de winnende ideeën ook daadwerkelijk te realiseren.”
Naast de winnende ideeën zijn er meer mooie suggesties in beeld gebracht door deze actie. Sommige van deze ideeën hebben al een plek in een project, andere nog niet of zijn wellicht niet haalbaar. De directie K&P zorgt samen met de DIT voor inzicht en terugkoppeling aan het VC en zijn achterban zodat gezamenlijk wordt bewaakt dat er geen ideeën verloren gaan.
Veel ideeën werden door meerdere afdelingen ingediend waardoor de prijswinnaars door loting zijn vastgesteld. 

GOEDE ZORG VOOR DE PATIËNT BETEKENT OOK GOEDE ZORG VOOR JE PERSONEEL

Een groeiend tekort aan verpleegkundigen is alleen een landelijke trend, maar helaas ook in het UMC Utrecht een steeds grotere uitdaging. Naast dat het lastig is om nieuwe verpleegkundigen te werven, wordt het ook steeds moeilijker om ze te behouden. Zorginstellingen bieden wanhopig bonussen, leaseauto’s en andere incentives aan om hun eigen personeelstekort zo klein mogelijk te houden. Maar als je interessant en leuk werk hebt met goede arbeidsvoorwaarden zouden deze lokkertjes niet hoeven te werken. Dus hoe kun je zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden, juist om ook excellente zorg te kunnen blijven verlenen?
Door hen te blijven prikkelen in hun ontwikkeling. Leidinggevenden die hun mensen coachen en doorgroeimogelijkheden op de vloer bieden of juist mee te laten kijken in andere keukens door middel van traineeships of uitwisselingen. Door professionals te blijven opleiden zodat ze vakbekwaam blijven. En dit kost tijd en is daarom lastig als de personeelssterkte niet op orde is, maar zorgt wel voor behoud van gemotiveerd en kundig personeel.
Er is veel aanwas van jonge verpleegkundigen die ook graag een gezin willen. En helaas zijn de onregelmatige werktijden niet altijd passend bij het hebben van een jong gezin. Als werkgever kun je hier heel goed op inspringen door betaalbare flexibele opvang aan te bieden of hier een bijdrage in te leveren. Dit zou voor veel werknemers (ook artsen) met een jong gezin de werk-privé balans een stuk makkelijker maken! Laat verpleegkundigen meedenken in oplossingen die voor hen en hun team bijdragen aan een fijn werkklimaat.
Het is dus niet alleen investeren in het aantrekken van nieuw personeel maar juist ook investeren in eigen personeel. Om mensen te motiveren in hun werk en alle specialistische kennis en kunde voor een hoge kwaliteit van zorg in huis te behouden. Zodat het niet alleen maar gaat over de roosterproblemen van komende weken maar iedereen weer echt tijd heeft voor collega’s waardoor de teamspirit wordt versterkt en vakinhoudelijke kennis wordt gedeeld. Goede zorg voor de patiënt betekent ook goede zorg voor je personeel!
Hoe vind jij dat we ervoor kunnen zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden?
Marieke Markensteijn – De Groot
Senior Verpleegkundige (oncologische) Gynaecologie UMC Utrecht

Wel verdiend?

Als zij-instromer in de zorg heb ik 5 jaar geleden mijn hart gevolgd. Vanuit een goed betaalde baan heb ik een keuze gemaakt om iets te gaan doen waarbij ik echt wat kon betekenen voor een ander. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Al gaat het leven van een zuster niet altijd over rozen.

Nieuwe werknemers in de zorg zijn steeds harder nodig. De dreiging van een gigantisch personeelstekort is inmiddels de keiharde werkelijkheid. Zorginstellingen doen er alles aan om verpleegkundig personeel te werven of te behouden. Er wordt gelonkt met bonussen en lease-auto’s. Een onmisbaar teken dat ze flink aan de bak moeten in Den Haag om de zorg weer op orde te krijgen.

Er moet heel veel geld vrij gemaakt worden en hard gewerkt gaan worden aan structurele oplossingen zoals het opleiden van meer personeel. En dat is moeilijk want het vak van verpleegkundige is niet heel populair. Het leed wat je dagelijks meemaakt, de onregelmatige werktijden, het zware lichamelijke werk en het minimale loon wat je ontvangt voor de enorme verantwoordelijkheid die je hebt, maken het helaas niet voor iedereen aantrekkelijk om hiervoor te kiezen.

Ik heb altijd geleerd dat geld alleen niet gelukkig maakt. Maar het maakt het leven wel makkelijker. Nu ik moeder ben blijken onregelmatige werktijden vaak onhandig rondom de (dure) opvang van onze kleine. Maar als ik minder (onregelmatig) ga werken lever ik ORT (onregelmatigheidstoeslag) in. Als ik veel blijf werken lever ik kostbare tijd met mijn jonge gezin in. Oftewel als jonge moeder is het vak van verpleegkundige heel lastig te combineren. En deze worsteling zie ik veel om me heen, met als gevolg het verlies van goede vaste verpleegkundigen. Zou het misschien een oplossing zijn als er betaalbare flexibele kinderopvang rondom de onregelmatige uren aangeboden zou worden door zorginstellingen?

In ieder geval is een pleidooi voor hogere salarissen voor verpleegkundigen meer dan logisch. Niet alleen om hogere aantallen personeel (en dus vooral ook jonge moeders) te behouden maar zo ook de kwaliteit van zorg te behouden en vergroten door hiermee te investeren in kennis en kunde. Een hoger salaris, dat ook beter past bij het soort werk en verantwoordelijkheid, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat meer mensen voor het vak kiezen.

Als voormalig personeelsadviseur snap ik heel goed hoe functies gewaardeerd worden. Maar ik begrijp er nog steeds niets van waarom ik meer verdiende als personeelsadviseur (HBO) dan als HBO-verpleegkundige. Er zit daar iets heel erg scheef. De verantwoordelijkheid over een mensenleven staat namelijk totaal niet in verhouding met bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van een recruiter of marketing manager, die wel meer verdienen.

Hoewel ik echt houd van mijn vak als verpleegkundige, merk ik dat bovenstaande mij de laatste tijd erg bezig houdt. Zou het dan toch een slimme zet zijn om op dit moment weer terug gaan naar mijn oude professie met als voordeel regelmatige werktijden en een hoger salaris of blijf ik het werk doen waar ik mijn hart aan heb verloren (en een groot te kort in is) maar dan minder (onregelmatig) wat een negatief effect heeft op mijn portemonnee?

Als ik er nou een sterk signaal mee zou afgeven is de neiging er om voor het eerste te kiezen. Maar helaas is geluk niet te koop. En wij als verpleegkundigen zijn natuurlijk ook typetjes. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder, die ook verpleegkundige is, zeggen: denk nou eerst eens aan jezelf! En dat doen we misschien inderdaad ook veel te weinig.

Daarom blijf ik ondertussen hopen op veel wijsheid en gerechtigheid vanuit onze bestuurlijke medemens, juist voor diegenen die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander. De leraren zijn laatst ook al de barricades op gegaan, wanneer gaan wij broeders en zusters? 🙂

Let the sun shine!

Afgelopen maanden was het even stil hier. Ook al heb ik heel veel geschreven. Ben nu nog niet
klaar om dit allemaal te delen, maar dat komt misschien wel. Het was in ieder geval een heftige periode. In mijn hoofd dan. Ik ben namelijk “afgekickt” van de Paroxetine.

Vorige week zondag nam ik de laatste pil. Afgelopen vrijdag heb ik, in het kader van de Dag van de Verpleging, een inspirerende lezing bijgewoond van Bram Bakker over hoe dingen werken in je hoofd. En dat heeft mij het laatste zetje gegeven terug met beide benen in de “echte” wereld. Volgens Bram zijn we namelijk allemaal gek. Alleen de een is het maar een beetje terwijl de ander knettergek is. De rest zit daar allemaal tussenin. Omgevingsfactoren en genen bepalen hoe dit wordt ingevuld. En dat wist ik ergens ook wel alleen is de bevestiging van een psychiater toch wel heel fijn. Ik ben niet gek. Of nou ja, dat wel. Maar niet anders dan anderen 🙂 De vraag is alleen hoe je ermee omgaat. En voor mij zijn medicijnen niet de oplossing hierin. Wat wel, dat gaan we uitzoeken de komende tijd.

Kortom, ik ben er weer en gevuld met trots! Dat het me gelukt is met afbouwen van de medicatie, dat ik alweer 35 kaarsjes heb mogen uitblazen afgelopen week, dat ik hard heb gewerkt om mijn collega’s in het zonnetje te zetten op de Dag van de Verpleging, dat ik vandaag mijn eerste moederdag vier en we gezegend zijn met een prachtige zoon die het heel goed doet. Maar het belangrijkste voor nu: de zon schijnt. En dat is zo fijn! De natuur groeit en bloeit, mensen komen weer volop buiten en zijn vrolijk, de warmte voelt heerlijk in je lijf. Ik stap langzaam uit mijn hoofd en begin weer te genieten, laat de zomer maar komen!

Lekker belangrijk

Al zoekende naar informatie over hoe om te gaan baby’s in het digitale tijdperk (qua opvoeding) werd ik voornamelijk geconfronteerd met mijn eigen digitale gedrag. Surfend op mijn smartphone terwijl ik de kleine de fles gaf. Of tijdens het eten kijken wie er een bericht stuurt via een van de vele apps. Maar als je het dan hebt over de inhoud, dan ben je er vaak niet veel wijzer van geworden. Of gelukkiger.

Neem nou het steeds groter wordende aanbod van nepnieuws, maar ook het bericht dat door een tweet een “grote fout” werd gemaakt bij de Oscars. Ook al zijn de Oscars totaal niet belangrijk voor het overgrootste deel van de mensen op onze aarde. Dat zijn onderwerpen als veiligheid, gezondheid, voldoende voedsel, schone lucht en aardig zijn voor iedereen om je heen. En dat is waar ik me mee bezig wil blijven houden. Zowel persoonlijk als in mijn werk.

Ik realiseer me ook dat social media daarbij een ontzettend belangrijke tool is om andere mensen te bereiken. Om bewustwording te creëren. Ook al kan ik me ook voorstellen dat de zwevende kiezer inmiddels knettergek is geworden. Gelukkig staat mijn stem al heel lang vast 🙂 Maar ik denk dat het persoonlijke psychologische gedeelte van de sociale media ons veel te veel opslokt. Om leuk of belangrijk gevonden te worden. Of gewoon om te “loeren”. Is het gras bij de buren groener? Waanzinnig interessant natuurlijk. Maar niet belangrijk.

Ik weet ook niet precies waarom ik me hier wil verantwoorden. Waarschijnlijk omdat ook ik toch best gevoelig ben voor wat men over mij denkt. En dat is dus precies waar het mis gaat op social media. En daarom ga ik afkicken. Geen FB, Twitter en andere nieuwsgeraleerte (social) media meer op mijn smartphone. Ik kan de informatiestroom gewoon niet meer aan.

En ja, iedereen vind weer andere dingen belangrijk. Dus doe vooral je ding, ik zal je niet veroordelen. Maar gelukkig en gezond zijn, is voor iedereen belangrijk. En dat snapt ook iedereen. Mijn mooie gezinnetje is voor mij het belangrijkste wat er is. En daar wil ik graag zoveel mogelijk energie en tijd in stoppen. Wandelen met de hond, koffie drinken met mijn lieve vriend, knuffelen en spelen met mijn prachtige zoon. Maar ook genieten van een heerlijke maaltijd, een spelletje doen, urenlang kletsen met vriendinnen, avondje volleyballen of naar een gaaf theaterstuk. Of me gewoon helemaal storten op mijn fantastische werk. Daarvan wordt ik gelukkig, blijf ik gezond en dat zijn volgens mij de beste ingrediënten om je kindje zo goed mogelijk op te voeden.