Loslaten

Je bent al zo onzeker als nieuwe moeder. Drinkt hij genoeg of niet te veel? Heeft hij last van krampjes of misschien wel reflux? Waar komen die pukkeltjes vandaan? Krijgt hij niet veel prikkels? Je baby kan het niet precies aangeven en de adviezen zijn nogal uiteenlopend. Pfff, je wordt er soms een beetje moedeloos van.

En dan word je ziek. Je voelt je keel opzetten en je neus vollopen. Shit, een griepje. Je wist dat het ooit zou gebeuren, maar zo snel al? De kleine is pas 6 weken! Je bent de hele dag met je baby in de weer, dus besmetting is moeilijk te voorkomen. Binnen een paar dagen hoor je je kleintje ook hoesten en proesten en ook papa moet het ontgelden. Het hele huis is een ziekenboeg.

En nu? Hoe erg is dit voor ons kleintje? Moet ik naar de huisarts of weet het CB raad? Ik bel mijn moeder. Die is kraamverpleegkundige en heeft ons ook gezond groot gekregen. Heeft hij koorts? Nee. Drinkt hij goed? Ja. Slaap hij goed? Ja. Plast en poept hij goed? Ja. Is hij levendig als hij wakker is? Ja. Dan is er niet veel aan de hand. Het advies is niets doen, behalve goed voor onszelf zorgen om zo snel mogelijk aan te sterken. De kleine krijgt daarnaast via de borstvoeding mijn afweerstoffen binnen wat hem helpt om ook snel weer beter te worden.

Vind het zo zielig. Zo’n klein snotterend wezentje waar je niet even de neus van kunt snuiten en zeggen dat het weer over gaat. Loslaten dus. Maar wel knuffelen, heel veel knuffelen. Hij doet het goed. Hij groeit goed en huilt niet veel. Ondertussen denk ik aan kindjes in ontwikkelingslanden die echt ziek worden en in slechte omstandigheden leven. En knuffel Teun nog eens extra. Een extra knuffel, speciaal voor al die kindjes.

 

 

Huid op huid

Tijdens mijn onderzoekje naar borstvoeding kwam ik het bNuRoo_Pocket_ShortSleeve_PROD_Black_whitebkgrd_1000elang van huid op huid contact al tegen. In deze zoektocht kwam ik ook uit bij een nieuw product voor mama en baby dat dit contact bevordert : NüRoo Pocket Draagshirt. Een innovatief product ontwikkeld door neonatologie-verpleegkundigen in Amerika, geïnspireerd op de kangoeroezorg die voornamelijk bij prematuur geboren kindjes wordt toegepast. Meer dan 40 jaar wetenschappelijk onderzoek heeft namelijk aangetoond dat langer dan 60 minuten huid op huid contact de volgende voordelen met zich meebrengt:

Voor de baby

  • Versnelde hersenontwikkeling;
  • Vermindert stress/huilen;
  • Betere regulatie lichaamstemperatuur;
  • Verbetert kwaliteit van slaap;
  • Versterkt immuunsysteem;
  • Stimuleert spijsvertering en toename gewicht;
  • Synchroniseert hartritme en ademhaling;
  • Stimuleert borstvoeding;

Voor mama

  • Vermindert risico op postnatale depressies;
  • Verhoogt melkproductie;
  • Versnelt hersteltijd;
  • Bevordert psychologisch welzijn.

Zoals je begrijpt voor mij meer dan genoeg redenen om dit shirt eens in het echt te bewonderen en me nog beter te laten informeren.

De Europese distributeur van het NüRoo-shirt, en tevens neonatologieverpleegkundige, Patricia Dijkema, nodigde mij uit om in haar praktijk het shirt te komen pasFullSizeRender-25sen en meer te vertellen over de haar ervaringen. Het shirt is van een heel zacht (synthetisch) materiaal gemaakt en de sluitingen voldoen aan alle (Amerikaanse) veiligheidseisen. Ik heb het shirt gepast tijdens mijn zwangerschap met een pop van 3 kilo en dit voelde erg stevig aan. Het shirt gaf mij voldoende ondersteuning en vertrouwen om er straks veilig mee rond te kunnen lopen. Het shirt kan ook zowel gedragen worden tijdens de borstvoeding als zittend/liggend in rust. Het belangrijkste is om ervoor te zorgen dat het hoofdje vrij ligt onder je hals. Daarnaast is het pocketshirt ook door papa te dragen ( je kunt de kleurrijke ondersteuningsband eventueel omdraaien naar de zwarte kant), die ook enthousiast was toen hij het shirt had gepast.

Het shirt ligt nu gewassen in mijn “vluchttas”, heel benieuwd naar onze ervaringen straks!

how-to-wear

Hoe draag je het NüRoo pocket shirt?
– Trek het shirt aan;
– Houdt je baby op je borst, sla de linkerzijde met pocket over je heen en doe de beentjes in de pocket;
– Druk de klitteband rechts onder je oksel vast en sla dit gedeelte terug over de pocket;
– Druk de klitteband links in je zij goed vast op elkaar;
– Bevestig de band onder de billetjes van je baby en maak met de klitteband vast in je zij.

Kusje erop?

Als verpleegkundige ben ik gewend om zorg te verlenen in acute situaties. In mijn werk richt zich dit hoofdzakelijk op volwassenen. Maar wat als straks mijn kleintje iets overkomt? Ben ik dan genoeg toegerust om direct hulp te kunnen verlenen als een kusje erop niet voldoende is?

Om deze reden heb ik me ingeschreven voor de e-cursus EHBO voor baby’s en kinderen bij IedereenEHBO.nl. Het theoretische online gedeelte duurt 4 uur en behandelt de meest voorkomende ongelukjes in en om het huis zoals een bloedneus, snijwond of splinter en bereidt je voor op de praktijkles. Deze 4 uur durende praktijkles vindt plaats op een locatie naar keuze in je eigen buurt. Tijdens deze les oefen je zelf het reanimeren, verbanden aanleggen, wat te doen bij verstikking of verslikken en hoe te handelen bij een bewusteloos slachtoffer in een noodsituatie.

Wanneer je de gehele cursus met een positief resultaat hebt afgerond krijg je een nationale EHBO- pas en een digitaal certificaat van het Rode Kruis. De cursus kost € 89,95 maar wordt door veel zorgverzekeraars bij een aanvullende verzekering vergoed. Heb je een voordeelpas van Wij.nl, dan krijg je € 10,- korting op de cursus.

Je begrijpt, ik ben erg enthousiast! Het is een leuk en leerzaam tijdverdrijf tijdens mijn verlof, geeft een goede voorbereiding en het is (in mijn geval) ook nog eens financieel aantrekkelijk.

 

 

 

 

Zorgen voor de zorg

Zwanger zijn is echt heel bijzonder. Het maakt het nog meer bijzonder als je je kleintje op een echo mag bewonderen. Ongelooflijk mooi hoe het menselijk lichaam in elkaar zit en dat zo’n wondertje in je groeit. Kan daar geen genoeg van krijgen.

12799123_588915611256727_1325243403892389836_nVorige week heb ik weer een 3D-echo gehad, dit keer in het kader van het YOUth onderzoek. Dit is een wetenschappelijk onderzoek in de regio Utrecht om de ontwikkeling van het gedrag van opgroeiende kinderen in kaart te brengen. Het onderzoek loopt van de zwangerschap tot aan volwassenheid. Met de uitkomsten van dit onderzoek kan hopelijk in de toekomst de zorg voor kinderen met gedragsproblemen worden verbeterd.

De onderzoekers zetten verschillende methodes in. Onder andere echografie, EEG, afname van lichaamsmateriaal (bloed, slijmvlies), gedragsobservatie (bij het kind) en het invullen van vragenlijsten. Hiermee wil men bijvoorbeeld onderzoeken wat de rol van de hersenontwikkeling is op het gedrag van het een kind. Of wat voor invloed de achtergrond en leefstijl van de ouders of de opvoeding heeft op het gedrag van een kind.

logo7Naast dit onderzoek doe ik ook nog mee aan de “Stop or go”-studie. Ik slik al meer dan 10 jaar Paroxetine. Dit hulpmiddel heeft mij toentertijd geholpen bij paniekaanvallen, maar het bleek niet makkelijk te zijn om er mee te stoppen waardoor ik het nu nog steeds slik. Voorafgaand aan mijn zwangerschap heb ik advies gevraagd aan diverse zorgverleners over het gebruik van Paroxetine rondom de zwangerschap. Helaas was hier geen eenduidig antwoord op. Omdat het afbouwen van deze medicatie veel fysieke en psychische ongemakken met zich mee brengt, wat gevolgen heeft voor je dagelijkse routine (oa werk), heb ik er voor gekozen om het medicijn te blijven slikken. Het is namelijk ook niet aangetoond dat het gebruik schadelijk zou zijn voor het (ongeboren) kind.

Door mee te doen met dit onderzoek (omdat ik geen actieve klachten heb, vul ik alleen de vragenlijsten in) rondom het gebruik van anti-depressiva tijdens de zwangerschap wil ik graag bijdragen aan het vergroten van de kennis hierover. En uiteraard ook aan betere behandelingen voor vrouwen met depressieve- en/of angstklachten die zwanger zijn of graag willen worden. En stiekem hoop ik ook dat er een goede behandeling (met voorafgaand onderzoek) komt voor mensen die, ongewild, niet kunnen stoppen met medicatie als Paroxetine.

Ik (wij) vind(en) het belangrijk om mee toen aan wetenschappelijk onderzoek indien mogelijk. Door onze persoonlijke en professionele achtergronden weten we als geen ander hoe belangrijk nieuwe inzichten (met als gevolg nieuwe behandelingen) en dus verbeteringen zijn in de zorg. Persoonlijk levert het voor ons nu geen voordeel op, behalve dat je je kleintje op deze manier nog vaker kan bewonderen door de extra echo’s! Wel leveren we op deze manier een bijdrage aan verbeteringen van de zorg in de toekomst, waar onze kinderen hopelijk veel aan zullen hebben.

Update 10 augustus 2016 > Leuk om terug te lezen:

Zorgen over de zorg

Geschrokken, maar niet heel erg verbaasd, las ik gisteren dat het verpleeghuis waar ik tijdens mijn studie verpleegkunde als bijbaan heb gewerkt, hoort bij de 1 van de 11 instellingen in Nederland waar de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) zich ernstige zorgen over maakt en waar het overweegt in te grijpen.

Als beginnend verpleegkundige vond ik het belangrijk om ervaring op te doen in zoveel mogelijk verschillende takken van de zorg, dus ook in de verpleeghuiszorg. Ik koos voor een instelling waar ouderen wonen met psychogeriatrische (o.a. dementie) en somatische (lichamelijke) aandoeningen. Een pittige setting, kwam ik al snel achter. Omdat ik nog geen diploma had mocht ik meewerken als helpende. Oftewel binnen vastgestelde tijd zoveel mogelijk mensen “helpen” (in/uit bed, wassen, aankleden, toiletgang en eten).

Idealiter zou ik iedere bewoner daarbij alle aandacht hebben gegeven die ze verdienden, maar dit ging gewoon niet: de meest gehoorde frustratie van alle medewerkers in de ouderenzorg. Door alle doorgevoerde bezuinigingen van afgelopen jaren is het gewoonweg praktisch niet meer mogelijk om goede zorg te verlenen in de verpleeghuizen. Helaas moet ik toegeven dat dat dan ook voor mij een grote reden was waarom ik niet als gediplomeerd verpleegkundige aan de slag wilde in de ouderenzorg. Hoezeer de ouderen en hun problematieken mij ook aan het hart gaan.

Ondertussen is de overheid druk bezig met het werven van HBO-verpleegkundigen in de ouderenzorg. De campagne Daar zit meer achter is gestart om HBO-V’ers te overtuigen om te kiezen voor de ouderenzorg, in een uitdagende boeiende rol als zorgcoördinator. Met de inzet van hoger opgeleid personeel wil de overheid de kwaliteit van de zorg naar een hoger plan tillen. Een hervorming die naar nu blijkt echt heel hard nodig is, en helaas wellicht al in een aantal gevallen te laat komt.

Het vraagstuk is volgens mij dan ook waarom HBO-verpleegkundigen niet in grote getallen kiezen voor de ouderenzorg. Ik ben heel bang dat dit komt doordat zij hetzelfde ervaren hebben als ik. En met de huidige (negatieve) media-aandacht wordt het imago helaas ook niet aantrekkelijker. Het begint mijn inziens dan ook bij de eerste ervaringen, goede begeleiding en goede voorbeelden.

Bied HBO-verpleegkundigen daarnaast ook ontwikkelingsmogelijkheden met bijbehorende toekomstperspectieven. Ik wil me als verpleegkundige graag specialiseren en dat komt waarschijnlijk in de toekomst de ouderenzorg ten goede. Geef HBO’ers bijvoorbeeld de mogelijkheid om de vervolgopleiding geriatrie te volgen. Of de specialisatie wondzorg of palliatieve zorg. En zet goede talentontwikkelingsprogramma’s op. Kijk waar de de krachten en talenten liggen van de jonge zorgprofessionals en zet deze optimaal in. Op die manier verhoog je de motivatie van medewerkers en ben je knelpunten ook eerder op het spoor. 

Maar al deze ontwikkelingen hebben tijd nodig. Hebben we die tijd nog wel? Of moet de overheid snel andere maatregelen nemen? Bijvoorbeeld door extra geld uit te trekken voor meer zorgpersoneel of door lagere salarisplafonds voor zorgbestuurders, waardoor er meer geld kan gaan naar het vergroten van de kwaliteit in de zorg.

Wat mij betreft is het een en-en-verhaal, maar helaas is het in de politiek keuzes maken…. Omdat de HBO-V-opleidingen al een aantal jaren vol zitten is er zeker nog hoop! En laten we vooral onze enorme waardering blijven uitspreken voor al het zorgpersoneel in verpleeghuizen en andere ouderenzorg. Want laten we eerlijk zijn; we willen allemaal graag goede zorg ontvangen, maar wat geven we er voor terug?

Love my job

Na een weekje volledige rust op advies van de verloskundige en fysiotherapeut, ben ik deze week weer begonnen met halve dagen werken. Call me crazy, but I love it!
Geen geintje. Heb echt het leukste werk wat er bestaat. En van thuis zitten werd ik ook niet gelukkig. Van mensen helpen en lieve collega’s wel 🙂

En het gaat gelukkig goed. Nou ja, zolang ik de balans vasthoud qua belasting heb ik het minste last van mijn bekken. Op de website 24baby.nl staat goed uitgelegd wat instabiele en pijnlijke bekken tijdens de zwangerschap precies inhouden. Als ik mijn bekken te zeer belast met bijvoorbeeld veel lopen, zwaar tillen en bukken, in de verkeerde houding zitten of staan, krijg ik in toenemende mate pijn in mijn bekken, onderrug en banden in mijn onderbuik. Vooral bij startbewegingen zoals opstaan. Naast het ongemak van de pijn bemoeilijkt dit ook bijvoorbeeld het lopen.

Het advies van zowel de verloskundige als de fysiotherapeut is rustig aan doen. De bekken niet te zwaar belasten (zoveel mogelijk ontspannen), speciale bekkenoefeningen doen en maar kleine stukjes lopen. Daarnaast heb ik een band die ik kan dragen ter ondersteuning van mijn (steeds groter wordende) buik. Kleine trucjes als zo min mogelijk de trap op en neer lopen en mijn (zware) schoudertas vervangen door een linnen tasje of rugtas dragen daarnaast ook aanzienlijk bij. Maar het is aan de andere kant ook weer belangrijk om de spieren rondom de bekken zo sterk mogelijk te houden. Dit probeer ik dan ook met zwemmen (zalig met dit weer!) en yoga.

Het echte werken in de zorg moet ik zoveel mogelijk proberen te vermijden, dat is nu te belastend. Maar ik kan gelukkig nog veel doen om mijn collega’s te ondersteunen vanachter de balie of het bureau. Het heeft mij doen realiseren hoe zwaar het werk als verpleegkundige eigenlijk is. En hoe zeer daarom het werk op verschillende manieren ondergewaardeerd wordt. Nu hoeven zwangere verpleegkundigen geen nachtdiensten te werken en moeten ze verplicht 6 weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof, maar daarnaast wordt er in de praktijk nog net zo hard mee gewerkt. Vaak omdat er een tekort is aan personeel (door laag salaris, zwaar werk, onregelmatige werktijden) waardoor er anders gaten in het rooster ontstaan. Al helemaal als de zwangeren ook nog eens eerder uitvallen door complicaties tijdens de zwangerschap. En zo kun je lastig de kwaliteit van zorg waarborgen wat voor het management toch vaak het belangrijkste uitgangspunt is? Ik begrijp daarom ook niet waarom er door hen niet meer wordt geïnvesteerd in goed betaald zorgpersoneel. En waarom een personeelsadviseur (of andere secundair proces medewerker/adviseur) meer verdient dan een verpleegkundige (weet ik uit eigen ervaring). Dat zou andersom moeten zijn! Naast dat de kennis en kunde van een verpleegkundige veel beter beloond mag worden, maakt dit het werk aantrekkelijker, waardoor er waarschijnlijk meer mensen de verpleegkunde in gaan en daarin ook blijven werken. Met meer medewerkers is er ook meer ruimte voor minder onregelmatigheid doordat dit door een grotere groep opgevangen kan worden wat het werk ook weer meer aantrekkelijk maakt.
Pfff, ik merk dat de politieke strijdlust weer boven borrelt. En was ik daar nu niet net mee gestopt…? 😉

Desondanks heb ik de beste keuze gemaakt door nog op mijn 30e verpleegkunde te gaan studeren, gewoon omdat het een prachtig vak is. En is er in ieder geval in mijn team een enorme toewijding ten opzichte de patient en collega’s, wat de kwaliteit van zorg ten goede. Dat maakt mij alleen nog maar trotser op mijn werk en kanjers van collega’s, echte super nurses!