Een mini-heartbeatle

Elke keer als we bij de verloskundige zijn hartje horen kloppen, gaan onze harten sneller kloppen <3 In de eerste week van september ben ik uitgerekend van ons eerste kindje: een jongen. Hoewel we niet kunnen wachten tot hij er is moet ik zeggen dat de zwangerschap me wat tegenvalt... Had het allemaal wat rooskleuriger verwacht. Hoewel ik absoluut niet mag klagen! Alleen wat last van instabiele bekken. En tja, als je dan geen glaasje alcohol kan drinken om de pijn wat te verzachten 😉 Het werken als verpleegkundige is het leukste wat er is. Ik was klaar met het serieuze bureauwerk. Het gevoel niets te kunnen bijdragen aan een mooiere maatschappij. Heb dan ook nooit spijt gehad van de keuze om op mijn 30e nog een opleiding te gaan volgen. Mijn baan in het ziekenhuis is elke dag weer een uitdaging maar ook volop voldoening. Voldoening vanuit het prachtige werk en liefdevolle collega's. Maar het is ook heel hard (fysiek) werken. En als je denkt als zwangere gewoon op dezelfde voet door te kunnen gaan, loop je helaas tegen een muur op. En dat doet pijn. Zowel fysiek als mentaal. Om beide te verzachten heb ik deze blog leven in geblazen. Hopelijk kan ik zo zittend de wereld alsnog een beetje mooier maken 🙂

Published by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.