Love my job

Na een weekje volledige rust op advies van de verloskundige en fysiotherapeut, ben ik deze week weer begonnen met halve dagen werken. Call me crazy, but I love it!
Geen geintje. Heb echt het leukste werk wat er bestaat. En van thuis zitten werd ik ook niet gelukkig. Van mensen helpen en lieve collega’s wel 🙂

En het gaat gelukkig goed. Nou ja, zolang ik de balans vasthoud qua belasting heb ik het minste last van mijn bekken. Op de website 24baby.nl staat goed uitgelegd wat instabiele en pijnlijke bekken tijdens de zwangerschap precies inhouden. Als ik mijn bekken te zeer belast met bijvoorbeeld veel lopen, zwaar tillen en bukken, in de verkeerde houding zitten of staan, krijg ik in toenemende mate pijn in mijn bekken, onderrug en banden in mijn onderbuik. Vooral bij startbewegingen zoals opstaan. Naast het ongemak van de pijn bemoeilijkt dit ook bijvoorbeeld het lopen.

Het advies van zowel de verloskundige als de fysiotherapeut is rustig aan doen. De bekken niet te zwaar belasten (zoveel mogelijk ontspannen), speciale bekkenoefeningen doen en maar kleine stukjes lopen. Daarnaast heb ik een band die ik kan dragen ter ondersteuning van mijn (steeds groter wordende) buik. Kleine trucjes als zo min mogelijk de trap op en neer lopen en mijn (zware) schoudertas vervangen door een linnen tasje of rugtas dragen daarnaast ook aanzienlijk bij. Maar het is aan de andere kant ook weer belangrijk om de spieren rondom de bekken zo sterk mogelijk te houden. Dit probeer ik dan ook met zwemmen (zalig met dit weer!) en yoga.

Het echte werken in de zorg moet ik zoveel mogelijk proberen te vermijden, dat is nu te belastend. Maar ik kan gelukkig nog veel doen om mijn collega’s te ondersteunen vanachter de balie of het bureau. Het heeft mij doen realiseren hoe zwaar het werk als verpleegkundige eigenlijk is. En hoe zeer daarom het werk op verschillende manieren ondergewaardeerd wordt. Nu hoeven zwangere verpleegkundigen geen nachtdiensten te werken en moeten ze verplicht 6 weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof, maar daarnaast wordt er in de praktijk nog net zo hard mee gewerkt. Vaak omdat er een tekort is aan personeel (door laag salaris, zwaar werk, onregelmatige werktijden) waardoor er anders gaten in het rooster ontstaan. Al helemaal als de zwangeren ook nog eens eerder uitvallen door complicaties tijdens de zwangerschap. En zo kun je lastig de kwaliteit van zorg waarborgen wat voor het management toch vaak het belangrijkste uitgangspunt is? Ik begrijp daarom ook niet waarom er door hen niet meer wordt geïnvesteerd in goed betaald zorgpersoneel. En waarom een personeelsadviseur (of andere secundair proces medewerker/adviseur) meer verdient dan een verpleegkundige (weet ik uit eigen ervaring). Dat zou andersom moeten zijn! Naast dat de kennis en kunde van een verpleegkundige veel beter beloond mag worden, maakt dit het werk aantrekkelijker, waardoor er waarschijnlijk meer mensen de verpleegkunde in gaan en daarin ook blijven werken. Met meer medewerkers is er ook meer ruimte voor minder onregelmatigheid doordat dit door een grotere groep opgevangen kan worden wat het werk ook weer meer aantrekkelijk maakt.
Pfff, ik merk dat de politieke strijdlust weer boven borrelt. En was ik daar nu niet net mee gestopt…? 😉

Desondanks heb ik de beste keuze gemaakt door nog op mijn 30e verpleegkunde te gaan studeren, gewoon omdat het een prachtig vak is. En is er in ieder geval in mijn team een enorme toewijding ten opzichte de patient en collega’s, wat de kwaliteit van zorg ten goede. Dat maakt mij alleen nog maar trotser op mijn werk en kanjers van collega’s, echte super nurses!

Published by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.