Mama is in balans – Januari 2018

Deze maand ben ik van start gegaan met het programma “Mama is in Balans” dat voor januari in het teken stond van beweging. Omdat ik het vloggen nog steeds als heel spannend ervaar en beter in de vingers moet krijgen vind ik het ook fijn om mijn ervaringen en gedachten op te schrijven. Bij deze 🙂

Ik ben gaan sporten bij Mom in Balance en kreeg via de nieuwsbrief en in de besloten Facebookgroep nog meer inspiratie om in beweging te blijven. Het buiten sporten met mede- “mama’s to be” is echt heerlijk. Oefeningen die zijn aangepast op je zwakke bekken en dikke buik, zoveel mogelijk in je eigen tempo kunnen doen. En dan de dagen erna toch spierpijn hebben. Heerlijk!!

In mijn vorige zwangerschap heb ik veel last gehad van mijn bekken, maar met goede oefeningen van de fysiotherapie, zoveel mogelijk ondersteuning vragen en mezelf niet overvragen gaat het nu nog redelijk goed. Al merk ik wel dat mijn banden en onderrug snel pijnlijk worden als ik niet goed oplet. En vooral dat psychische gedeelte hiervan vind ik lastig. Ik wil zo graag! Gewoon doorgaan met alle leuke uitstapjes met vrienden en familie. Alles kunnen blijven doen op mijn werk. Ben zwanger! Niet bejaard. Maar soms kan ik ook niet anders als ik alleen ben met onze klauterkabouter van 17 maanden en dat merk ik ’s avonds vaak meteen. Want naast het vele tillen en bukken wil ik toch nog even buiten lekker een frisse neus halen of een boodschap doen. En die ronde wordt dan net iets te lang. Of tijdens het koken toch nog een keer op en naar de kelder lopen om dat ene ingrediënt te halen.

Ach ja, nog 2,5 maand en dan zal alles fysiek weer beter gaan. Aan dat mooie vooruitzicht houd ik me dan maar vast! En hopelijk zit het sporten er dan zo ingebakken dat ik blijf gaan 🙂 En me ook weer aansluit bij de volleybaltrainingen. Want naast een sterker lichaam en de energie die je ervan krijgt is het stiekem ook gewoon heel gezellig om met andere moeders verhalen uit te wisselen. En wist je trouwens dat het sporten bij Mom in Balance wordt vergoed door een aantal zorgverzekeraars?

En niet alleen het bewegen maar ook het buiten zijn is super gezond voor je! Het werkt bijvoorbeeld stressverlagend, maar is ook goed voor je afweersysteem. Dus goed voor zowel je fysieke als mentale gesteldheid! En dat kan ik beamen nu ik met de fiets naar mijn werk ga op regelmatige werkdagen. Wij hebben de tweede auto de deur uit gedaan omdat ik dichtbij mijn werk woon en we via het werk een hele mooie aanbieding voor het aanschaffen van een elektrische fiets kregen. Weg filestress, weg hoge kosten, hallo beweging en buitenlucht! Maar soms ook onhandig als het bijvoorbeeld gesneeuwd/gevroren heeft of je doordeweeks wilt gaan koffie drinken bij een vriendin die niet in de buurt woont. En uiteraard zijn ook de dagelijkse rondes met onze hond erg fijn.

Maar wat ik ook vooral deze maand als heel leuk heb ervaren is het ontmoeten van andere moeders. Niet digitaal, maar real life! Bijvoorbeeld tijdens de workshop Bewust met Nanet. Tijdens gezellige gesprekken geïnspireerd worden door verhalen over hoe anderen het doen! En het blijft goed om af en toe met elkaar de balans op te maken en daarbij te relativeren hoe bevoorrecht we eigenlijk zijn als we bijvoorbeeld kijken naar moeders in oorlogsgebieden. Die houden zich niet bezig met werk-gezin balans. Misschien helpt het ons ook als we daar iets vaker bij stil staan.

Hoewel ik alweer bijna met zwangerschapverlof ga is er nog wel een prangende vraag die ik graag met anderen zou willen delen om de komende maanden (voordat ik weer aan het werk ga) ideeën en gedachten uit te wisselen, namelijk:

Hoe zorgen jullie ervoor dat de hond ook af en toe de stofzuiger pakt en de kat helpt met het verschonen van de kattenbak? Just kidding 😉 Hoewel ik ook erg benieuwd ben naar hoe andere omgaan met het huishoud-werk houdt vooral dit mij bezig:

Verpleegkundige is voor mij echt het allermooiste vak op de wereld. Helaas horen daar meestal ook werken in verschillende diensten bij. Hoe gaan anderen mama’s om met onregelmatige werktijden? Of hebben zij juist de keuze gemaakt om regelmatig te gaan werken? 

Love my job

Na een weekje volledige rust op advies van de verloskundige en fysiotherapeut, ben ik deze week weer begonnen met halve dagen werken. Call me crazy, but I love it!
Geen geintje. Heb echt het leukste werk wat er bestaat. En van thuis zitten werd ik ook niet gelukkig. Van mensen helpen en lieve collega’s wel 🙂

En het gaat gelukkig goed. Nou ja, zolang ik de balans vasthoud qua belasting heb ik het minste last van mijn bekken. Op de website 24baby.nl staat goed uitgelegd wat instabiele en pijnlijke bekken tijdens de zwangerschap precies inhouden. Als ik mijn bekken te zeer belast met bijvoorbeeld veel lopen, zwaar tillen en bukken, in de verkeerde houding zitten of staan, krijg ik in toenemende mate pijn in mijn bekken, onderrug en banden in mijn onderbuik. Vooral bij startbewegingen zoals opstaan. Naast het ongemak van de pijn bemoeilijkt dit ook bijvoorbeeld het lopen.

Het advies van zowel de verloskundige als de fysiotherapeut is rustig aan doen. De bekken niet te zwaar belasten (zoveel mogelijk ontspannen), speciale bekkenoefeningen doen en maar kleine stukjes lopen. Daarnaast heb ik een band die ik kan dragen ter ondersteuning van mijn (steeds groter wordende) buik. Kleine trucjes als zo min mogelijk de trap op en neer lopen en mijn (zware) schoudertas vervangen door een linnen tasje of rugtas dragen daarnaast ook aanzienlijk bij. Maar het is aan de andere kant ook weer belangrijk om de spieren rondom de bekken zo sterk mogelijk te houden. Dit probeer ik dan ook met zwemmen (zalig met dit weer!) en yoga.

Het echte werken in de zorg moet ik zoveel mogelijk proberen te vermijden, dat is nu te belastend. Maar ik kan gelukkig nog veel doen om mijn collega’s te ondersteunen vanachter de balie of het bureau. Het heeft mij doen realiseren hoe zwaar het werk als verpleegkundige eigenlijk is. En hoe zeer daarom het werk op verschillende manieren ondergewaardeerd wordt. Nu hoeven zwangere verpleegkundigen geen nachtdiensten te werken en moeten ze verplicht 6 weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof, maar daarnaast wordt er in de praktijk nog net zo hard mee gewerkt. Vaak omdat er een tekort is aan personeel (door laag salaris, zwaar werk, onregelmatige werktijden) waardoor er anders gaten in het rooster ontstaan. Al helemaal als de zwangeren ook nog eens eerder uitvallen door complicaties tijdens de zwangerschap. En zo kun je lastig de kwaliteit van zorg waarborgen wat voor het management toch vaak het belangrijkste uitgangspunt is? Ik begrijp daarom ook niet waarom er door hen niet meer wordt geïnvesteerd in goed betaald zorgpersoneel. En waarom een personeelsadviseur (of andere secundair proces medewerker/adviseur) meer verdient dan een verpleegkundige (weet ik uit eigen ervaring). Dat zou andersom moeten zijn! Naast dat de kennis en kunde van een verpleegkundige veel beter beloond mag worden, maakt dit het werk aantrekkelijker, waardoor er waarschijnlijk meer mensen de verpleegkunde in gaan en daarin ook blijven werken. Met meer medewerkers is er ook meer ruimte voor minder onregelmatigheid doordat dit door een grotere groep opgevangen kan worden wat het werk ook weer meer aantrekkelijk maakt.
Pfff, ik merk dat de politieke strijdlust weer boven borrelt. En was ik daar nu niet net mee gestopt…? 😉

Desondanks heb ik de beste keuze gemaakt door nog op mijn 30e verpleegkunde te gaan studeren, gewoon omdat het een prachtig vak is. En is er in ieder geval in mijn team een enorme toewijding ten opzichte de patient en collega’s, wat de kwaliteit van zorg ten goede. Dat maakt mij alleen nog maar trotser op mijn werk en kanjers van collega’s, echte super nurses!