Mama is in balans – November 2018

“Geld maakt niet gelukkig, maar het helpt wel” Dat is eigenlijk waar ik naar probeer te leven. Om heel eerlijk te zijn: ik vind het heerlijk dat er geld binnenkomt, maar geeft het ook net zo makkelijk weer uit. Oftewel sparen vind ik heel lastig …. Ik leef nu en wil er het liefste dan ook nu van genieten. Maar ik weet heel goed dat het ook heel verstandig is om iets achter de hand te hebben. Lang leven mijn persoonlijke boekhouder!

Toen ik de overstap maakte naar de zorg ben ik echt stukken minder gaan verdienen. Veel mensen verklaarden mij voor gek, dat ik kon leven met zo’n financiële aderlating. Ok, het deed in het begin misschien een beetje pijn omdat ik niet meer 3x per jaar op vakantie kon en elke week uit eten, maar inmiddels heb ik alles ingericht op mijn nieuwe inkomen. Je wordt juist heel creatief van rondkomen met minder. Een gelukkig leven hoeft namelijk echt niet duur te zijn.

Ik besteed het meeste geld aan leuke uitstapjes: (heel veel) koffiedrinken, avondjes borrelen, dansen met vriendinnen, lekker eten met vrienden en familie, dagje Efteling, naar bios of theater. En daar weiger ik ook op in te leveren. Mijn geld is beter besteed aan het creëren van herinneringen met dierbaren dan aan luxegoederen. Hoewel ik absoluut van kwalitatief goede en mooie dingen houd. Maar die koop (en verkoop) ik veelal tweedehands, op Marktplaats bijvoorbeeld. Elke keer ben ik weer verbaasd hoeveel geweldig mooie nauwelijks gebruikte kleding, tassen, schoenen, accessoires, speelgoed en nog veel meer er op staat. En die voor minder dan de helft van de aanschafprijs dan voor jou zijn. Voor de kinderen koop ik hele mooie merkkleertjes bij een leuke tweedehandswinkeltje hier in het dorp. Misschien 1 of 2 keer gedragen en laten we eerlijk zijn, het zit toch zo weer in de was 😉

Qua huishouden besparen we niet op eten. Altijd vers en het liefste zoveel mogelijk bio. Bas is heel creatief met koken wat ik van hem heb overgenomen. Bij ons gaat altijd alles op, we laten nauwelijks iets verpieteren en gooien restjes niet weg. We kopen ook (nauwelijks) vlees, dat maakt de boodschappen ook een stuk goedkoper. Verspilling is echt wel een rode draad in ons leven, zoveel mogelijk proberen niet te verspillen dan. Of het nou om eten gaat, kleding of bijvoorbeeld water en energie. We zijn er vanuit ons groene hart veel mee bezig. En daarnaast scheelt het echt een heleboel geld.

Doordat ik weer ben gaan studeren hebben we er voor gekozen om Teun een dag extra naar de peuterspeelzaal te brengen. Goed voor zijn ontwikkeling en voor mama’s studietijd. Dit kost ook wat, maar dat compenseren we weer door de hulp in het huishouden (tijdelijk) te schrappen. We proberen nu samen zoveel mogelijk zelf bij te houden en 4x per jaar Helpling in te schakelen voor een grote schoonmaak.

Bas is dus de CFO van Ons Gezin bv. Als COO vaar ik qua financiën echt volledig op hem, zoals hij in veel zaken ook op mij. Hij betrekt mij overal bij, maar vertrouw hem volledig en laat het vooral ook lekker allemaal aan hem over. Hypotheek, verzekeringen, belastingen, sparen. Heb een huishoudpas en een eigen pinpas waar hij overzicht over heeft. Ik heb echt altijd het gevoel dat ik kan kopen/uitgeven wat ik wil. Want ja, daar werk ik ook hard voor. En dat vind ik helemaal niet erg, want mijn werk maakt mij gelukkig.

Wel verdiend?

Als zij-instromer in de zorg heb ik 5 jaar geleden mijn hart gevolgd. Vanuit een goed betaalde baan heb ik een keuze gemaakt om iets te gaan doen waarbij ik echt wat kon betekenen voor een ander. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Al gaat het leven van een zuster niet altijd over rozen.

Nieuwe werknemers in de zorg zijn steeds harder nodig. De dreiging van een gigantisch personeelstekort is inmiddels de keiharde werkelijkheid. Zorginstellingen doen er alles aan om verpleegkundig personeel te werven of te behouden. Er wordt gelonkt met bonussen en lease-auto’s. Een onmisbaar teken dat ze flink aan de bak moeten in Den Haag om de zorg weer op orde te krijgen.

Er moet heel veel geld vrij gemaakt worden en hard gewerkt gaan worden aan structurele oplossingen zoals het opleiden van meer personeel. En dat is moeilijk want het vak van verpleegkundige is niet heel populair. Het leed wat je dagelijks meemaakt, de onregelmatige werktijden, het zware lichamelijke werk en het minimale loon wat je ontvangt voor de enorme verantwoordelijkheid die je hebt, maken het helaas niet voor iedereen aantrekkelijk om hiervoor te kiezen.

Ik heb altijd geleerd dat geld alleen niet gelukkig maakt. Maar het maakt het leven wel makkelijker. Nu ik moeder ben blijken onregelmatige werktijden vaak onhandig rondom de (dure) opvang van onze kleine. Maar als ik minder (onregelmatig) ga werken lever ik ORT (onregelmatigheidstoeslag) in. Als ik veel blijf werken lever ik kostbare tijd met mijn jonge gezin in. Oftewel als jonge moeder is het vak van verpleegkundige heel lastig te combineren. En deze worsteling zie ik veel om me heen, met als gevolg het verlies van goede vaste verpleegkundigen. Zou het misschien een oplossing zijn als er betaalbare flexibele kinderopvang rondom de onregelmatige uren aangeboden zou worden door zorginstellingen?

In ieder geval is een pleidooi voor hogere salarissen voor verpleegkundigen meer dan logisch. Niet alleen om hogere aantallen personeel (en dus vooral ook jonge moeders) te behouden maar zo ook de kwaliteit van zorg te behouden en vergroten door hiermee te investeren in kennis en kunde. Een hoger salaris, dat ook beter past bij het soort werk en verantwoordelijkheid, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat meer mensen voor het vak kiezen.

Als voormalig personeelsadviseur snap ik heel goed hoe functies gewaardeerd worden. Maar ik begrijp er nog steeds niets van waarom ik meer verdiende als personeelsadviseur (HBO) dan als HBO-verpleegkundige. Er zit daar iets heel erg scheef. De verantwoordelijkheid over een mensenleven staat namelijk totaal niet in verhouding met bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van een recruiter of marketing manager, die wel meer verdienen.

Hoewel ik echt houd van mijn vak als verpleegkundige, merk ik dat bovenstaande mij de laatste tijd erg bezig houdt. Zou het dan toch een slimme zet zijn om op dit moment weer terug gaan naar mijn oude professie met als voordeel regelmatige werktijden en een hoger salaris of blijf ik het werk doen waar ik mijn hart aan heb verloren (en een groot te kort in is) maar dan minder (onregelmatig) wat een negatief effect heeft op mijn portemonnee?

Als ik er nou een sterk signaal mee zou afgeven is de neiging er om voor het eerste te kiezen. Maar helaas is geluk niet te koop. En wij als verpleegkundigen zijn natuurlijk ook typetjes. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder, die ook verpleegkundige is, zeggen: denk nou eerst eens aan jezelf! En dat doen we misschien inderdaad ook veel te weinig.

Daarom blijf ik ondertussen hopen op veel wijsheid en gerechtigheid vanuit onze bestuurlijke medemens, juist voor diegenen die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander. De leraren zijn laatst ook al de barricades op gegaan, wanneer gaan wij broeders en zusters? 🙂