Ode aan de liefste hond

De tranen komen al weken te pas en te onpas opzetten. Heb al eerder liefdesverdriet gehad maar ook dit keer doet het weer heel veel pijn. We hebben vandaag onze lieve hond Jamie naar een ander plekje gebracht. Doordat onze gezinssituatie afgelopen jaren is veranderd was er helaas geen match meer. Hele jonge kinderen kunnen helaas erg onvoorspelbaar zijn en heel veel lawaai maken. En daar is Jamie te gevoelig voor. Ze werd angstiger wat een situatie creëerde wat voor zowel haar als ons steeds onveiliger en stressvoller werd.

We zijn met tips en adviezen van gedragsdeskundigen aan de slag gegaan om haar te laten wennen aan de nieuwe situatie en geprobeerd haar op haar gemak te stellen. Maar angst is helaas een emotie die je niet makkelijk weg neemt. We zagen haar steeds ongelukkiger worden en konden dit helaas niet voor haar oplossen. We genoten allemaal nog volop van de knuffelpartijen ’s avonds op de bank, het rennen aan de fiets en de wandelingen door het bos en duinen. Maar deze gelukkige momentopnames wogen niet meer op tegen de dagelijkse realiteit in een huishouden met een jong kind en nog eentje op komst.

Ondanks dat wij veel verdriet hebben van deze onmogelijke keuze weten we zeker dat Jamie heel gelukkig gaat worden. Met behulp van lieve mensen van de stichting gaat ze nu naar een plekje zonder kinderen met andere honden. Hier kan ze tot rust komen en naar hartelust hond zijn samen met haar soortgenootjes. Iets wat wij haar niet konden bieden. En dat biedt ons troost.

Terwijl ik haar spullen inpak komen alle mooie herinneringen voorbij. Haar enthousiasme, haar zachtheid, rennen in het bos en de duinen, knuffelsessies op de bank, spelen met kat Oliver, overal bij willen zijn, genietend van het zonnetje in de tuin.

Gelukkig mag je dit allemaal blijven doen lieve Jamie, alleen genieten wij niet meer met je mee. We laten je los omdat dat beter voor je is, maar je blijft voor altijd in ons hart.

Loslaten

Je bent al zo onzeker als nieuwe moeder. Drinkt hij genoeg of niet te veel? Heeft hij last van krampjes of misschien wel reflux? Waar komen die pukkeltjes vandaan? Krijgt hij niet veel prikkels? Je baby kan het niet precies aangeven en de adviezen zijn nogal uiteenlopend. Pfff, je wordt er soms een beetje moedeloos van.

En dan word je ziek. Je voelt je keel opzetten en je neus vollopen. Shit, een griepje. Je wist dat het ooit zou gebeuren, maar zo snel al? De kleine is pas 6 weken! Je bent de hele dag met je baby in de weer, dus besmetting is moeilijk te voorkomen. Binnen een paar dagen hoor je je kleintje ook hoesten en proesten en ook papa moet het ontgelden. Het hele huis is een ziekenboeg.

En nu? Hoe erg is dit voor ons kleintje? Moet ik naar de huisarts of weet het CB raad? Ik bel mijn moeder. Die is kraamverpleegkundige en heeft ons ook gezond groot gekregen. Heeft hij koorts? Nee. Drinkt hij goed? Ja. Slaap hij goed? Ja. Plast en poept hij goed? Ja. Is hij levendig als hij wakker is? Ja. Dan is er niet veel aan de hand. Het advies is niets doen, behalve goed voor onszelf zorgen om zo snel mogelijk aan te sterken. De kleine krijgt daarnaast via de borstvoeding mijn afweerstoffen binnen wat hem helpt om ook snel weer beter te worden.

Vind het zo zielig. Zo’n klein snotterend wezentje waar je niet even de neus van kunt snuiten en zeggen dat het weer over gaat. Loslaten dus. Maar wel knuffelen, heel veel knuffelen. Hij doet het goed. Hij groeit goed en huilt niet veel. Ondertussen denk ik aan kindjes in ontwikkelingslanden die echt ziek worden en in slechte omstandigheden leven. En knuffel Teun nog eens extra. Een extra knuffel, speciaal voor al die kindjes.