Actie voor goede zorg!

Sinds ik de overstap heb gemaakt naar de zorg verbaas ik me erover dat ik zoveel minder verdien dan toen ik nog personeelsadviseur was. En dat terwijl ik als verpleegkundige meer kennis heb over belangrijke (klinische) zaken, het werk fysiek zwaarder is en ik veel meer verantwoordelijkheid heb.

De idealist in mij voelde dus meteen ook de noodzaak om op te gaan komen voor alle collega’s die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander, o.a. bij de beroepsvereniging en de verpleegkundige adviesraad. Hierdoor zag ik de zorgen onder verpleegkundigen steeds groter worden. Zorgen over de beloning en waardering die we ontvangen voor ons werk afgezet tegen de groeiende werkdruk. Of beter, het gebrek aan beloning en waardering. En dat begrijp ik helemaal, want de gevolgen worden steeds groter. Er stonden dan ook meer en meer verpleegkundigen op om hun stem te laten horen, maar helaas werden zij niet gehoord. 

En nu is men het echt zat. De Witte Woede 2018 is geformeerd als actiegroep om de CAO-onderhandelingen bij de UMC’s kracht bij te zetten vanuit het verplegend personeel. Onderhandelingen die zijn vastgelopen; er wordt als sinds januari gewacht op een nieuwe CAO. Een actiegroep die ook echt actie wil gaan voeren, de barricades op. Net als in de jaren 80.

Totdat men zelf (helaas) ziekenhuiszorg nodig heeft gehad, beseffen veel mensen niet wat het werk van een verpleegkundige inhoudt. Het draaien van nachtdiensten, weekenden en vakanties werken, zwaar tillen en bukken, het vele leed dagelijks onder ogen komen. En daarbij ook nog o.a. goed blijven klinisch redeneren, medicatie klaarmaken en studenten begeleiden. En binnen de UMC’s vaak unieke specialistische kennis en vaardigheden bezitten. Daar mag echt veel meer tegenover staan dan de beloningen van nu. Want dit zijn in mijn ogen allemaal verantwoordelijkheden die geen personeelsadviseur, marketingmanager of salesconsulent heeft. Toch ontvangen zij (ook in het ziekenhuis) een veel hoger salaris. En de arbeidsvoorwaarden dreigen nu dus slechter te worden binnen de UMC’s. Afgezet tegen het feit dat de werkdruk alsmaar hoger wordt door personeelstekorten en stijgend ziekteverzuim is dit voor de meeste mensen onbegrijpelijk.

Helaas vinden de vertegenwoordigers van de verpleegkundigen (vakbonden) geen gehoor hierover bij de bestuurders. Bestuurders die zelf ver boven de Balkenende-norm verdienen en daarnaast ook nog royale bonussen ontvangen als waardering voor hun werk. Het wordt daarom serieus tijd voor actie. Actie waarbij we het land laten zien dat de situatie niet meer houdbaar is. “Actie waarbij de patiënt niet de dupe wordt, alleen denken wij dat de patiënt allang de dupe is”,  aldus actiegroep Witte Woede. Verpleegkundigen vertrekken namelijk massaal naar de perifere ziekenhuizen en andere banen in de zorg met bijvoorbeeld meer salaris , minder werkdruk of meer regelmatigheid. Door een groeiend tekort aan personeel komt de hoogstaande zorg in de UMC’s steeds meer onder druk te staan. Een gevolg hiervan is onder andere dat er minder operaties kunnen worden uitgevoerd, de wachttijden langer worden en er minder aandacht is voor de patiënt.

Wat mij betreft is het dus een noodzaak om te investeren in de verpleegkundigen, het hart, visitekaartje en dus zeer belangrijk kapitaal van de UMC’s. Niet alleen voor meer waardering, maar juist ook om topzorg te kunnen blijven leveren en geen verlies te draaien door minder operaties en beddensluiting door personeelstekorten. Daarnaast zijn medewerkers die gerespecteerd worden en op de juiste manier gewaardeerd wordt het beste visitekaartje dat een ziekenhuis zich kan wensen. Zowel voor het aantrekken van nieuw personeel als zorgvragers.

Want zoals ik in een eerdere blog zei: goede zorg voor het personeel is ook goede zorg voor de patiënt. En dat is precies wat de actievoerders willen. Het werk waar ze zo van houden met plezier kunnen blijven uitvoeren. Actie om topzorg te kunnen blijven leveren. Naast opkomen voor de patiënt, nu ook opkomen voor zichzelf en alle collega’s. En daar kunnen de bestuurders toch niet anders dan heel blij mee zijn?

www.umcsinactie.nl 

Wel verdiend?

Als zij-instromer in de zorg heb ik 5 jaar geleden mijn hart gevolgd. Vanuit een goed betaalde baan heb ik een keuze gemaakt om iets te gaan doen waarbij ik echt wat kon betekenen voor een ander. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Al gaat het leven van een zuster niet altijd over rozen.

Nieuwe werknemers in de zorg zijn steeds harder nodig. De dreiging van een gigantisch personeelstekort is inmiddels de keiharde werkelijkheid. Zorginstellingen doen er alles aan om verpleegkundig personeel te werven of te behouden. Er wordt gelonkt met bonussen en lease-auto’s. Een onmisbaar teken dat ze flink aan de bak moeten in Den Haag om de zorg weer op orde te krijgen.

Er moet heel veel geld vrij gemaakt worden en hard gewerkt gaan worden aan structurele oplossingen zoals het opleiden van meer personeel. En dat is moeilijk want het vak van verpleegkundige is niet heel populair. Het leed wat je dagelijks meemaakt, de onregelmatige werktijden, het zware lichamelijke werk en het minimale loon wat je ontvangt voor de enorme verantwoordelijkheid die je hebt, maken het helaas niet voor iedereen aantrekkelijk om hiervoor te kiezen.

Ik heb altijd geleerd dat geld alleen niet gelukkig maakt. Maar het maakt het leven wel makkelijker. Nu ik moeder ben blijken onregelmatige werktijden vaak onhandig rondom de (dure) opvang van onze kleine. Maar als ik minder (onregelmatig) ga werken lever ik ORT (onregelmatigheidstoeslag) in. Als ik veel blijf werken lever ik kostbare tijd met mijn jonge gezin in. Oftewel als jonge moeder is het vak van verpleegkundige heel lastig te combineren. En deze worsteling zie ik veel om me heen, met als gevolg het verlies van goede vaste verpleegkundigen. Zou het misschien een oplossing zijn als er betaalbare flexibele kinderopvang rondom de onregelmatige uren aangeboden zou worden door zorginstellingen?

In ieder geval is een pleidooi voor hogere salarissen voor verpleegkundigen meer dan logisch. Niet alleen om hogere aantallen personeel (en dus vooral ook jonge moeders) te behouden maar zo ook de kwaliteit van zorg te behouden en vergroten door hiermee te investeren in kennis en kunde. Een hoger salaris, dat ook beter past bij het soort werk en verantwoordelijkheid, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat meer mensen voor het vak kiezen.

Als voormalig personeelsadviseur snap ik heel goed hoe functies gewaardeerd worden. Maar ik begrijp er nog steeds niets van waarom ik meer verdiende als personeelsadviseur (HBO) dan als HBO-verpleegkundige. Er zit daar iets heel erg scheef. De verantwoordelijkheid over een mensenleven staat namelijk totaal niet in verhouding met bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van een recruiter of marketing manager, die wel meer verdienen.

Hoewel ik echt houd van mijn vak als verpleegkundige, merk ik dat bovenstaande mij de laatste tijd erg bezig houdt. Zou het dan toch een slimme zet zijn om op dit moment weer terug gaan naar mijn oude professie met als voordeel regelmatige werktijden en een hoger salaris of blijf ik het werk doen waar ik mijn hart aan heb verloren (en een groot te kort in is) maar dan minder (onregelmatig) wat een negatief effect heeft op mijn portemonnee?

Als ik er nou een sterk signaal mee zou afgeven is de neiging er om voor het eerste te kiezen. Maar helaas is geluk niet te koop. En wij als verpleegkundigen zijn natuurlijk ook typetjes. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder, die ook verpleegkundige is, zeggen: denk nou eerst eens aan jezelf! En dat doen we misschien inderdaad ook veel te weinig.

Daarom blijf ik ondertussen hopen op veel wijsheid en gerechtigheid vanuit onze bestuurlijke medemens, juist voor diegenen die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander. De leraren zijn laatst ook al de barricades op gegaan, wanneer gaan wij broeders en zusters? 🙂