Mama is in balans – Juni 2018

Ondanks dat ik nog met verlof ben, heb ik me niet alleen afgelopen maand maar ook de maanden daarvoor toch nog best veel met mijn werk bezig gehouden. Naast dat ik toch nog met een half oog mee heb gekeken naar de vastgelopen cao-onderhandelingen ben ik ook bezig geweest met iets heel spannends…. Ik ga namelijk in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) de vervolgopleiding kinderverpleegkunde doen!

Dit wilde ik al toen ik bezig was met de HBO-V opleiding, maar kwam tijdens de stageperiode op een hele leuke afdeling terecht waar ik eerst een paar jaar ervaring op heb gedaan. En net voor mijn zwangerschapsverlof kwam de vacature van het WKZ langs waar ik op besloot te solliciteren. Met een dikke buik ben ik nog op gesprek geweest en werd tot mijn grote verrassing al heel snel aangenomen.

Uiteraard is een en ander niet over een nacht ijs gegaan. Na de geboorte van Teun en tijdens mijn zwangerschap ben ik erg veel bezig geweest met het zoeken naar de juiste balans werk-privé. Ik dacht dat ik liever geen onregelmatige werktijden meer wilde om zo meer tijd in de weekenden te hebben voor familie en vrienden. Ook was ik steeds meer “kantoorwerk” gaan doen door mijn seniorfunctie. Maar in de loop van de tijd merkte ik toch dat het werk achter de pc en het vele vergaderen mij tegen gingen staan. Ik was niet voor niets de zorg in gegaan, wilde weer graag aan het bed staan met veel menselijk contact en me vastbijten in de vele verschillende casuïstieken. Het werken in het ziekenhuis is waar ik mijn hart aan heb verloren en hier horen nu eenmaal onregelmatige werktijden bij.

Nu heb ik ook nog de gekke eigenschap dat ik studeren heel leuk vind dus dit is voor mij echt een uitdaging waar ik heel veel zin in heb! Maar ook heel spannend. Gaat het mij allemaal lukken met de wisselende diensten, studeren en de kids (en ook nog sporten en mijn relatie en sociaal leven onderhouden)? Krijg ik net zulke leuke collega’s als die ik nu met veel pijn in mijn hart achter laat? Ga ik als jonge moeder al het leed op mijn werk niet te veel mee naar huis nemen? Er is maar een manier om daar achter te komen 🙂 En uiteraard ga ik jullie hiervan op de hoogte houden.

Na mijn verlof begin augustus ga ik meteen beginnen op mijn nieuwe afdeling.  Tervoorbereiding ben ik in ieder geval al begonnen met het afbouwen van de borstvoeding. Had nooit verwacht dat ik dat eigenlijk toch wel heel jammer zou vinden. Heb het echt heel fijn gevonden om Nout borstvoeding te geven. Maar flesvoeding is voor straks toch echt veel praktischer. Om de rust en regelmaat voor iedereen te bewaren; zo kunnen Bas en onze gastouder Nout ook voeden en hoef ik geen gekke capriolen uit te halen om rustig te kunnen borstvoeden. Om heel eerlijk te zijn is dat afgelopen weken ook een enorme uitdaging geweest met een ondernemende dreumes in huis. En gelukkig accepteerde Nout direct de fles, dus we gaan lekker tot nu toe!

Heb het wel zwaar met het afscheid nemen van mijn huidige team. Zij hebben mij toch opgeleid en gevormd als verpleegkundige. Heb zoveel van ze geleerd en heb me altijd veilig en geliefd gevoeld. Samen veel gelachen, maar ook gehuild. Echt een topteam waar ik heel veel mooie herinneringen aan ga hebben. En zeker nog wel een traantje om ga laten.

Want ja, mijn werk zie ik niet als “werk” maar is echt een onderdeel van mijn leven.

P.S. Op de foto ben ik heerlijk aan genieten van mijn eerste biertje na 10 maanden. Ook iets waar ik veel zin in heb om weer mee te beginnen 😉

ACTIE!

​Het is zover, ook de verpleegkundigen voeren actie! Maandag 20 november 2017 is een landelijke actiedag! Niet alleen voor en door de verpleegkundigen in de ouderenzorg, maar voor en door alle verpleegkundigen die door personeelstekorten en verhoogde werkdruk niet de tijd aan patiënten kunnen besteden die nodig is. Actie om aandacht te vragen voor de steeds groter wordenderegistratielast, waardoor er minder tijd is voor de echte zorg. Nee, wij gaan niet met z’n allen het Malieveld op. Wij laten onze patiënten liever niet in de steek. Maar hoe kunnen we dan veranderingen teweegbrengen?

Helaas horen we hier in huis nog steeds geluiden over het toenemen van de registratielast. Steeds meer taken en verantwoordelijkheden die de verpleegkundigen worden toebedeeld en die ze op ‘papier’ moeten verantwoorden. Veelal komt dit de veiligheid en kwaliteit van zorg ten goede maar er zullen ook veel zaken zijn die anders kunnen. Sneller of efficiënter. En ook ‘oneigenlijke’ taken die niet direct met de patiënt te maken hebben – zoals schoonmaken of bloemen in vazen zetten – dragen bij aan minder tijd voor je echte werk.

Marieke Markensteijn – de Groot, namens het Verpleegkundig Convent
Sr. Verpleegkundige & Ambtelijk Secretaris VC
Vervolg:
Donderdag 23 november reikte Mirjam van Velthuizen prijzen uit aan verpleegkundige teams met de beste ideeën om de registratielast te verminderen.

De hele week konden verpleegkundigen hun ideeën met elkaar bespreken en noteren op de posters in de koffiekamers. Het initiatief komt voort uit de landelijke actie #meerzorgminderpapier van de verpleegkundige beroepsvereniging V&VN.

In totaal zijn er afgelopen week 215 verbeterideeën ingeleverd om de registratielast voor verpleegkundigen te verminderen. Veel ideeën werden door meerdere afdelingen ingediend waardoor de prijswinnaars door loting zijn vastgesteld.
Goede samenwerking loont
Marieke Markensteijn van het Verpleegkundig Convent (VC) benadrukt hoe mooi het is om te zien hoe we door goede samenwerking voor constructieve veranderingen kunnen zorgen. “Door de handen ineen te slaan heeft het verpleegkundig convent samen met de directie Kwaliteit van zorg en patiëntveiligheid  (K&P) ervoor gezorgd dat dit plan binnen een week is uitgevoerd. Nu gaan we met z’n allen inzetten om de winnende ideeën ook daadwerkelijk te realiseren.”
Naast de winnende ideeën zijn er meer mooie suggesties in beeld gebracht door deze actie. Sommige van deze ideeën hebben al een plek in een project, andere nog niet of zijn wellicht niet haalbaar. De directie K&P zorgt samen met de DIT voor inzicht en terugkoppeling aan het VC en zijn achterban zodat gezamenlijk wordt bewaakt dat er geen ideeën verloren gaan.
Veel ideeën werden door meerdere afdelingen ingediend waardoor de prijswinnaars door loting zijn vastgesteld. 

GOEDE ZORG VOOR DE PATIËNT BETEKENT OOK GOEDE ZORG VOOR JE PERSONEEL

Een groeiend tekort aan verpleegkundigen is alleen een landelijke trend, maar helaas ook in het UMC Utrecht een steeds grotere uitdaging. Naast dat het lastig is om nieuwe verpleegkundigen te werven, wordt het ook steeds moeilijker om ze te behouden. Zorginstellingen bieden wanhopig bonussen, leaseauto’s en andere incentives aan om hun eigen personeelstekort zo klein mogelijk te houden. Maar als je interessant en leuk werk hebt met goede arbeidsvoorwaarden zouden deze lokkertjes niet hoeven te werken. Dus hoe kun je zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden, juist om ook excellente zorg te kunnen blijven verlenen?
Door hen te blijven prikkelen in hun ontwikkeling. Leidinggevenden die hun mensen coachen en doorgroeimogelijkheden op de vloer bieden of juist mee te laten kijken in andere keukens door middel van traineeships of uitwisselingen. Door professionals te blijven opleiden zodat ze vakbekwaam blijven. En dit kost tijd en is daarom lastig als de personeelssterkte niet op orde is, maar zorgt wel voor behoud van gemotiveerd en kundig personeel.
Er is veel aanwas van jonge verpleegkundigen die ook graag een gezin willen. En helaas zijn de onregelmatige werktijden niet altijd passend bij het hebben van een jong gezin. Als werkgever kun je hier heel goed op inspringen door betaalbare flexibele opvang aan te bieden of hier een bijdrage in te leveren. Dit zou voor veel werknemers (ook artsen) met een jong gezin de werk-privé balans een stuk makkelijker maken! Laat verpleegkundigen meedenken in oplossingen die voor hen en hun team bijdragen aan een fijn werkklimaat.
Het is dus niet alleen investeren in het aantrekken van nieuw personeel maar juist ook investeren in eigen personeel. Om mensen te motiveren in hun werk en alle specialistische kennis en kunde voor een hoge kwaliteit van zorg in huis te behouden. Zodat het niet alleen maar gaat over de roosterproblemen van komende weken maar iedereen weer echt tijd heeft voor collega’s waardoor de teamspirit wordt versterkt en vakinhoudelijke kennis wordt gedeeld. Goede zorg voor de patiënt betekent ook goede zorg voor je personeel!
Hoe vind jij dat we ervoor kunnen zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden?
Marieke Markensteijn – De Groot
Senior Verpleegkundige (oncologische) Gynaecologie UMC Utrecht

Wel verdiend?

Als zij-instromer in de zorg heb ik 5 jaar geleden mijn hart gevolgd. Vanuit een goed betaalde baan heb ik een keuze gemaakt om iets te gaan doen waarbij ik echt wat kon betekenen voor een ander. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Al gaat het leven van een zuster niet altijd over rozen.

Nieuwe werknemers in de zorg zijn steeds harder nodig. De dreiging van een gigantisch personeelstekort is inmiddels de keiharde werkelijkheid. Zorginstellingen doen er alles aan om verpleegkundig personeel te werven of te behouden. Er wordt gelonkt met bonussen en lease-auto’s. Een onmisbaar teken dat ze flink aan de bak moeten in Den Haag om de zorg weer op orde te krijgen.

Er moet heel veel geld vrij gemaakt worden en hard gewerkt gaan worden aan structurele oplossingen zoals het opleiden van meer personeel. En dat is moeilijk want het vak van verpleegkundige is niet heel populair. Het leed wat je dagelijks meemaakt, de onregelmatige werktijden, het zware lichamelijke werk en het minimale loon wat je ontvangt voor de enorme verantwoordelijkheid die je hebt, maken het helaas niet voor iedereen aantrekkelijk om hiervoor te kiezen.

Ik heb altijd geleerd dat geld alleen niet gelukkig maakt. Maar het maakt het leven wel makkelijker. Nu ik moeder ben blijken onregelmatige werktijden vaak onhandig rondom de (dure) opvang van onze kleine. Maar als ik minder (onregelmatig) ga werken lever ik ORT (onregelmatigheidstoeslag) in. Als ik veel blijf werken lever ik kostbare tijd met mijn jonge gezin in. Oftewel als jonge moeder is het vak van verpleegkundige heel lastig te combineren. En deze worsteling zie ik veel om me heen, met als gevolg het verlies van goede vaste verpleegkundigen. Zou het misschien een oplossing zijn als er betaalbare flexibele kinderopvang rondom de onregelmatige uren aangeboden zou worden door zorginstellingen?

In ieder geval is een pleidooi voor hogere salarissen voor verpleegkundigen meer dan logisch. Niet alleen om hogere aantallen personeel (en dus vooral ook jonge moeders) te behouden maar zo ook de kwaliteit van zorg te behouden en vergroten door hiermee te investeren in kennis en kunde. Een hoger salaris, dat ook beter past bij het soort werk en verantwoordelijkheid, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat meer mensen voor het vak kiezen.

Als voormalig personeelsadviseur snap ik heel goed hoe functies gewaardeerd worden. Maar ik begrijp er nog steeds niets van waarom ik meer verdiende als personeelsadviseur (HBO) dan als HBO-verpleegkundige. Er zit daar iets heel erg scheef. De verantwoordelijkheid over een mensenleven staat namelijk totaal niet in verhouding met bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van een recruiter of marketing manager, die wel meer verdienen.

Hoewel ik echt houd van mijn vak als verpleegkundige, merk ik dat bovenstaande mij de laatste tijd erg bezig houdt. Zou het dan toch een slimme zet zijn om op dit moment weer terug gaan naar mijn oude professie met als voordeel regelmatige werktijden en een hoger salaris of blijf ik het werk doen waar ik mijn hart aan heb verloren (en een groot te kort in is) maar dan minder (onregelmatig) wat een negatief effect heeft op mijn portemonnee?

Als ik er nou een sterk signaal mee zou afgeven is de neiging er om voor het eerste te kiezen. Maar helaas is geluk niet te koop. En wij als verpleegkundigen zijn natuurlijk ook typetjes. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder, die ook verpleegkundige is, zeggen: denk nou eerst eens aan jezelf! En dat doen we misschien inderdaad ook veel te weinig.

Daarom blijf ik ondertussen hopen op veel wijsheid en gerechtigheid vanuit onze bestuurlijke medemens, juist voor diegenen die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander. De leraren zijn laatst ook al de barricades op gegaan, wanneer gaan wij broeders en zusters? 🙂

Zorgen over de zorg

Geschrokken, maar niet heel erg verbaasd, las ik gisteren dat het verpleeghuis waar ik tijdens mijn studie verpleegkunde als bijbaan heb gewerkt, hoort bij de 1 van de 11 instellingen in Nederland waar de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) zich ernstige zorgen over maakt en waar het overweegt in te grijpen.

Als beginnend verpleegkundige vond ik het belangrijk om ervaring op te doen in zoveel mogelijk verschillende takken van de zorg, dus ook in de verpleeghuiszorg. Ik koos voor een instelling waar ouderen wonen met psychogeriatrische (o.a. dementie) en somatische (lichamelijke) aandoeningen. Een pittige setting, kwam ik al snel achter. Omdat ik nog geen diploma had mocht ik meewerken als helpende. Oftewel binnen vastgestelde tijd zoveel mogelijk mensen “helpen” (in/uit bed, wassen, aankleden, toiletgang en eten).

Idealiter zou ik iedere bewoner daarbij alle aandacht hebben gegeven die ze verdienden, maar dit ging gewoon niet: de meest gehoorde frustratie van alle medewerkers in de ouderenzorg. Door alle doorgevoerde bezuinigingen van afgelopen jaren is het gewoonweg praktisch niet meer mogelijk om goede zorg te verlenen in de verpleeghuizen. Helaas moet ik toegeven dat dat dan ook voor mij een grote reden was waarom ik niet als gediplomeerd verpleegkundige aan de slag wilde in de ouderenzorg. Hoezeer de ouderen en hun problematieken mij ook aan het hart gaan.

Ondertussen is de overheid druk bezig met het werven van HBO-verpleegkundigen in de ouderenzorg. De campagne Daar zit meer achter is gestart om HBO-V’ers te overtuigen om te kiezen voor de ouderenzorg, in een uitdagende boeiende rol als zorgcoördinator. Met de inzet van hoger opgeleid personeel wil de overheid de kwaliteit van de zorg naar een hoger plan tillen. Een hervorming die naar nu blijkt echt heel hard nodig is, en helaas wellicht al in een aantal gevallen te laat komt.

Het vraagstuk is volgens mij dan ook waarom HBO-verpleegkundigen niet in grote getallen kiezen voor de ouderenzorg. Ik ben heel bang dat dit komt doordat zij hetzelfde ervaren hebben als ik. En met de huidige (negatieve) media-aandacht wordt het imago helaas ook niet aantrekkelijker. Het begint mijn inziens dan ook bij de eerste ervaringen, goede begeleiding en goede voorbeelden.

Bied HBO-verpleegkundigen daarnaast ook ontwikkelingsmogelijkheden met bijbehorende toekomstperspectieven. Ik wil me als verpleegkundige graag specialiseren en dat komt waarschijnlijk in de toekomst de ouderenzorg ten goede. Geef HBO’ers bijvoorbeeld de mogelijkheid om de vervolgopleiding geriatrie te volgen. Of de specialisatie wondzorg of palliatieve zorg. En zet goede talentontwikkelingsprogramma’s op. Kijk waar de de krachten en talenten liggen van de jonge zorgprofessionals en zet deze optimaal in. Op die manier verhoog je de motivatie van medewerkers en ben je knelpunten ook eerder op het spoor. 

Maar al deze ontwikkelingen hebben tijd nodig. Hebben we die tijd nog wel? Of moet de overheid snel andere maatregelen nemen? Bijvoorbeeld door extra geld uit te trekken voor meer zorgpersoneel of door lagere salarisplafonds voor zorgbestuurders, waardoor er meer geld kan gaan naar het vergroten van de kwaliteit in de zorg.

Wat mij betreft is het een en-en-verhaal, maar helaas is het in de politiek keuzes maken…. Omdat de HBO-V-opleidingen al een aantal jaren vol zitten is er zeker nog hoop! En laten we vooral onze enorme waardering blijven uitspreken voor al het zorgpersoneel in verpleeghuizen en andere ouderenzorg. Want laten we eerlijk zijn; we willen allemaal graag goede zorg ontvangen, maar wat geven we er voor terug?

Love my job

Na een weekje volledige rust op advies van de verloskundige en fysiotherapeut, ben ik deze week weer begonnen met halve dagen werken. Call me crazy, but I love it!
Geen geintje. Heb echt het leukste werk wat er bestaat. En van thuis zitten werd ik ook niet gelukkig. Van mensen helpen en lieve collega’s wel 🙂

En het gaat gelukkig goed. Nou ja, zolang ik de balans vasthoud qua belasting heb ik het minste last van mijn bekken. Op de website 24baby.nl staat goed uitgelegd wat instabiele en pijnlijke bekken tijdens de zwangerschap precies inhouden. Als ik mijn bekken te zeer belast met bijvoorbeeld veel lopen, zwaar tillen en bukken, in de verkeerde houding zitten of staan, krijg ik in toenemende mate pijn in mijn bekken, onderrug en banden in mijn onderbuik. Vooral bij startbewegingen zoals opstaan. Naast het ongemak van de pijn bemoeilijkt dit ook bijvoorbeeld het lopen.

Het advies van zowel de verloskundige als de fysiotherapeut is rustig aan doen. De bekken niet te zwaar belasten (zoveel mogelijk ontspannen), speciale bekkenoefeningen doen en maar kleine stukjes lopen. Daarnaast heb ik een band die ik kan dragen ter ondersteuning van mijn (steeds groter wordende) buik. Kleine trucjes als zo min mogelijk de trap op en neer lopen en mijn (zware) schoudertas vervangen door een linnen tasje of rugtas dragen daarnaast ook aanzienlijk bij. Maar het is aan de andere kant ook weer belangrijk om de spieren rondom de bekken zo sterk mogelijk te houden. Dit probeer ik dan ook met zwemmen (zalig met dit weer!) en yoga.

Het echte werken in de zorg moet ik zoveel mogelijk proberen te vermijden, dat is nu te belastend. Maar ik kan gelukkig nog veel doen om mijn collega’s te ondersteunen vanachter de balie of het bureau. Het heeft mij doen realiseren hoe zwaar het werk als verpleegkundige eigenlijk is. En hoe zeer daarom het werk op verschillende manieren ondergewaardeerd wordt. Nu hoeven zwangere verpleegkundigen geen nachtdiensten te werken en moeten ze verplicht 6 weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof, maar daarnaast wordt er in de praktijk nog net zo hard mee gewerkt. Vaak omdat er een tekort is aan personeel (door laag salaris, zwaar werk, onregelmatige werktijden) waardoor er anders gaten in het rooster ontstaan. Al helemaal als de zwangeren ook nog eens eerder uitvallen door complicaties tijdens de zwangerschap. En zo kun je lastig de kwaliteit van zorg waarborgen wat voor het management toch vaak het belangrijkste uitgangspunt is? Ik begrijp daarom ook niet waarom er door hen niet meer wordt geïnvesteerd in goed betaald zorgpersoneel. En waarom een personeelsadviseur (of andere secundair proces medewerker/adviseur) meer verdient dan een verpleegkundige (weet ik uit eigen ervaring). Dat zou andersom moeten zijn! Naast dat de kennis en kunde van een verpleegkundige veel beter beloond mag worden, maakt dit het werk aantrekkelijker, waardoor er waarschijnlijk meer mensen de verpleegkunde in gaan en daarin ook blijven werken. Met meer medewerkers is er ook meer ruimte voor minder onregelmatigheid doordat dit door een grotere groep opgevangen kan worden wat het werk ook weer meer aantrekkelijk maakt.
Pfff, ik merk dat de politieke strijdlust weer boven borrelt. En was ik daar nu niet net mee gestopt…? 😉

Desondanks heb ik de beste keuze gemaakt door nog op mijn 30e verpleegkunde te gaan studeren, gewoon omdat het een prachtig vak is. En is er in ieder geval in mijn team een enorme toewijding ten opzichte de patient en collega’s, wat de kwaliteit van zorg ten goede. Dat maakt mij alleen nog maar trotser op mijn werk en kanjers van collega’s, echte super nurses!