Mama is in balans – Juni 2018

Ondanks dat ik nog met verlof ben, heb ik me niet alleen afgelopen maand maar ook de maanden daarvoor toch nog best veel met mijn werk bezig gehouden. Naast dat ik toch nog met een half oog mee heb gekeken naar de vastgelopen cao-onderhandelingen ben ik ook bezig geweest met iets heel spannends…. Ik ga namelijk in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) de vervolgopleiding kinderverpleegkunde doen!

Dit wilde ik al toen ik bezig was met de HBO-V opleiding, maar kwam tijdens de stageperiode op een hele leuke afdeling terecht waar ik eerst een paar jaar ervaring op heb gedaan. En net voor mijn zwangerschapsverlof kwam de vacature van het WKZ langs waar ik op besloot te solliciteren. Met een dikke buik ben ik nog op gesprek geweest en werd tot mijn grote verrassing al heel snel aangenomen.

Uiteraard is een en ander niet over een nacht ijs gegaan. Na de geboorte van Teun en tijdens mijn zwangerschap ben ik erg veel bezig geweest met het zoeken naar de juiste balans werk-privé. Ik dacht dat ik liever geen onregelmatige werktijden meer wilde om zo meer tijd in de weekenden te hebben voor familie en vrienden. Ook was ik steeds meer “kantoorwerk” gaan doen door mijn seniorfunctie. Maar in de loop van de tijd merkte ik toch dat het werk achter de pc en het vele vergaderen mij tegen gingen staan. Ik was niet voor niets de zorg in gegaan, wilde weer graag aan het bed staan met veel menselijk contact en me vastbijten in de vele verschillende casuïstieken. Het werken in het ziekenhuis is waar ik mijn hart aan heb verloren en hier horen nu eenmaal onregelmatige werktijden bij.

Nu heb ik ook nog de gekke eigenschap dat ik studeren heel leuk vind dus dit is voor mij echt een uitdaging waar ik heel veel zin in heb! Maar ook heel spannend. Gaat het mij allemaal lukken met de wisselende diensten, studeren en de kids (en ook nog sporten en mijn relatie en sociaal leven onderhouden)? Krijg ik net zulke leuke collega’s als die ik nu met veel pijn in mijn hart achter laat? Ga ik als jonge moeder al het leed op mijn werk niet te veel mee naar huis nemen? Er is maar een manier om daar achter te komen 🙂 En uiteraard ga ik jullie hiervan op de hoogte houden.

Na mijn verlof begin augustus ga ik meteen beginnen op mijn nieuwe afdeling.  Tervoorbereiding ben ik in ieder geval al begonnen met het afbouwen van de borstvoeding. Had nooit verwacht dat ik dat eigenlijk toch wel heel jammer zou vinden. Heb het echt heel fijn gevonden om Nout borstvoeding te geven. Maar flesvoeding is voor straks toch echt veel praktischer. Om de rust en regelmaat voor iedereen te bewaren; zo kunnen Bas en onze gastouder Nout ook voeden en hoef ik geen gekke capriolen uit te halen om rustig te kunnen borstvoeden. Om heel eerlijk te zijn is dat afgelopen weken ook een enorme uitdaging geweest met een ondernemende dreumes in huis. En gelukkig accepteerde Nout direct de fles, dus we gaan lekker tot nu toe!

Heb het wel zwaar met het afscheid nemen van mijn huidige team. Zij hebben mij toch opgeleid en gevormd als verpleegkundige. Heb zoveel van ze geleerd en heb me altijd veilig en geliefd gevoeld. Samen veel gelachen, maar ook gehuild. Echt een topteam waar ik heel veel mooie herinneringen aan ga hebben. En zeker nog wel een traantje om ga laten.

Want ja, mijn werk zie ik niet als “werk” maar is echt een onderdeel van mijn leven.

P.S. Op de foto ben ik heerlijk aan genieten van mijn eerste biertje na 10 maanden. Ook iets waar ik veel zin in heb om weer mee te beginnen 😉

Mama is in balans – Januari 2018

Deze maand ben ik van start gegaan met het programma “Mama is in Balans” dat voor januari in het teken stond van beweging. Omdat ik het vloggen nog steeds als heel spannend ervaar en beter in de vingers moet krijgen vind ik het ook fijn om mijn ervaringen en gedachten op te schrijven. Bij deze 🙂

Ik ben gaan sporten bij Mom in Balance en kreeg via de nieuwsbrief en in de besloten Facebookgroep nog meer inspiratie om in beweging te blijven. Het buiten sporten met mede- “mama’s to be” is echt heerlijk. Oefeningen die zijn aangepast op je zwakke bekken en dikke buik, zoveel mogelijk in je eigen tempo kunnen doen. En dan de dagen erna toch spierpijn hebben. Heerlijk!!

In mijn vorige zwangerschap heb ik veel last gehad van mijn bekken, maar met goede oefeningen van de fysiotherapie, zoveel mogelijk ondersteuning vragen en mezelf niet overvragen gaat het nu nog redelijk goed. Al merk ik wel dat mijn banden en onderrug snel pijnlijk worden als ik niet goed oplet. En vooral dat psychische gedeelte hiervan vind ik lastig. Ik wil zo graag! Gewoon doorgaan met alle leuke uitstapjes met vrienden en familie. Alles kunnen blijven doen op mijn werk. Ben zwanger! Niet bejaard. Maar soms kan ik ook niet anders als ik alleen ben met onze klauterkabouter van 17 maanden en dat merk ik ’s avonds vaak meteen. Want naast het vele tillen en bukken wil ik toch nog even buiten lekker een frisse neus halen of een boodschap doen. En die ronde wordt dan net iets te lang. Of tijdens het koken toch nog een keer op en naar de kelder lopen om dat ene ingrediënt te halen.

Ach ja, nog 2,5 maand en dan zal alles fysiek weer beter gaan. Aan dat mooie vooruitzicht houd ik me dan maar vast! En hopelijk zit het sporten er dan zo ingebakken dat ik blijf gaan 🙂 En me ook weer aansluit bij de volleybaltrainingen. Want naast een sterker lichaam en de energie die je ervan krijgt is het stiekem ook gewoon heel gezellig om met andere moeders verhalen uit te wisselen. En wist je trouwens dat het sporten bij Mom in Balance wordt vergoed door een aantal zorgverzekeraars?

En niet alleen het bewegen maar ook het buiten zijn is super gezond voor je! Het werkt bijvoorbeeld stressverlagend, maar is ook goed voor je afweersysteem. Dus goed voor zowel je fysieke als mentale gesteldheid! En dat kan ik beamen nu ik met de fiets naar mijn werk ga op regelmatige werkdagen. Wij hebben de tweede auto de deur uit gedaan omdat ik dichtbij mijn werk woon en we via het werk een hele mooie aanbieding voor het aanschaffen van een elektrische fiets kregen. Weg filestress, weg hoge kosten, hallo beweging en buitenlucht! Maar soms ook onhandig als het bijvoorbeeld gesneeuwd/gevroren heeft of je doordeweeks wilt gaan koffie drinken bij een vriendin die niet in de buurt woont. En uiteraard zijn ook de dagelijkse rondes met onze hond erg fijn.

Maar wat ik ook vooral deze maand als heel leuk heb ervaren is het ontmoeten van andere moeders. Niet digitaal, maar real life! Bijvoorbeeld tijdens de workshop Bewust met Nanet. Tijdens gezellige gesprekken geïnspireerd worden door verhalen over hoe anderen het doen! En het blijft goed om af en toe met elkaar de balans op te maken en daarbij te relativeren hoe bevoorrecht we eigenlijk zijn als we bijvoorbeeld kijken naar moeders in oorlogsgebieden. Die houden zich niet bezig met werk-gezin balans. Misschien helpt het ons ook als we daar iets vaker bij stil staan.

Hoewel ik alweer bijna met zwangerschapverlof ga is er nog wel een prangende vraag die ik graag met anderen zou willen delen om de komende maanden (voordat ik weer aan het werk ga) ideeën en gedachten uit te wisselen, namelijk:

Hoe zorgen jullie ervoor dat de hond ook af en toe de stofzuiger pakt en de kat helpt met het verschonen van de kattenbak? Just kidding 😉 Hoewel ik ook erg benieuwd ben naar hoe andere omgaan met het huishoud-werk houdt vooral dit mij bezig:

Verpleegkundige is voor mij echt het allermooiste vak op de wereld. Helaas horen daar meestal ook werken in verschillende diensten bij. Hoe gaan anderen mama’s om met onregelmatige werktijden? Of hebben zij juist de keuze gemaakt om regelmatig te gaan werken? 

Wel stil geweest, niet stil gezeten!

In juli mijn laatste “Heartbeatle”-blog gepost, inmiddels alweer 24 weken zwanger! Je hoeft niet heel goed te kunnen rekenen om te raden waarom het even stil is geweest. Pfff, wat vond ik het 1e trimester pittig deze keer….

Ben gelukkig wel blijven schrijven, alleen heb ik me daarbij geconcentreerd op mijn werk. Dit heeft een aantal leuk ontvangen blogjes opgeleverd die op de website en het intranet van het UMC Utrecht hebben gestaan. En waarmee het is gelukt om de verpleegkundigen daar in huis een stem te geven!

Voor 2018 heb ik mezelf als doel gesteld om meer (werk-privé) balans te creëren. Ben dol op mijn werk als verpleegkundige (werk nu nog 32u), maar ben ook dol op mijn gezin. Afgelopen jaar ben ik erg zoekende geweest en voor 2018 heb ik de kans gekregen om samen met de experts van MamaNL op zoek te gaan naar wat voor mij werkt om goed te voelen.  Voornamelijk op het gebied van beweging, ontspanning, (op)voeding, werk, huishouden, relatie, sociale contacten etc. ga ik elke maand zowel mezelf als andere mama’s proberen te inspireren.

En dit keer niet met behulp van een blog, maar van een vlog! Heel spannend want daar heb ik nog geen ervaringen mee. Wel een super leuke uitdaging en stok achter de deur om er helemaal voor te gaan! Zin om ook mee te doen? Je kunt je gratis inschrijven via www.mamaisinbalans.com

(een helaas alcoholvrije ;)) Proost op een liefdevol, vrolijk, gezond en uitgebalanceerd nieuw jaar!

GOEDE ZORG VOOR DE PATIËNT BETEKENT OOK GOEDE ZORG VOOR JE PERSONEEL

Een groeiend tekort aan verpleegkundigen is alleen een landelijke trend, maar helaas ook in het UMC Utrecht een steeds grotere uitdaging. Naast dat het lastig is om nieuwe verpleegkundigen te werven, wordt het ook steeds moeilijker om ze te behouden. Zorginstellingen bieden wanhopig bonussen, leaseauto’s en andere incentives aan om hun eigen personeelstekort zo klein mogelijk te houden. Maar als je interessant en leuk werk hebt met goede arbeidsvoorwaarden zouden deze lokkertjes niet hoeven te werken. Dus hoe kun je zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden, juist om ook excellente zorg te kunnen blijven verlenen?
Door hen te blijven prikkelen in hun ontwikkeling. Leidinggevenden die hun mensen coachen en doorgroeimogelijkheden op de vloer bieden of juist mee te laten kijken in andere keukens door middel van traineeships of uitwisselingen. Door professionals te blijven opleiden zodat ze vakbekwaam blijven. En dit kost tijd en is daarom lastig als de personeelssterkte niet op orde is, maar zorgt wel voor behoud van gemotiveerd en kundig personeel.
Er is veel aanwas van jonge verpleegkundigen die ook graag een gezin willen. En helaas zijn de onregelmatige werktijden niet altijd passend bij het hebben van een jong gezin. Als werkgever kun je hier heel goed op inspringen door betaalbare flexibele opvang aan te bieden of hier een bijdrage in te leveren. Dit zou voor veel werknemers (ook artsen) met een jong gezin de werk-privé balans een stuk makkelijker maken! Laat verpleegkundigen meedenken in oplossingen die voor hen en hun team bijdragen aan een fijn werkklimaat.
Het is dus niet alleen investeren in het aantrekken van nieuw personeel maar juist ook investeren in eigen personeel. Om mensen te motiveren in hun werk en alle specialistische kennis en kunde voor een hoge kwaliteit van zorg in huis te behouden. Zodat het niet alleen maar gaat over de roosterproblemen van komende weken maar iedereen weer echt tijd heeft voor collega’s waardoor de teamspirit wordt versterkt en vakinhoudelijke kennis wordt gedeeld. Goede zorg voor de patiënt betekent ook goede zorg voor je personeel!
Hoe vind jij dat we ervoor kunnen zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden?
Marieke Markensteijn – De Groot
Senior Verpleegkundige (oncologische) Gynaecologie UMC Utrecht