Actie voor goede zorg!

Sinds ik de overstap heb gemaakt naar de zorg verbaas ik me erover dat ik zoveel minder verdien dan toen ik nog personeelsadviseur was. En dat terwijl ik als verpleegkundige meer kennis heb over belangrijke (klinische) zaken, het werk fysiek zwaarder is en ik veel meer verantwoordelijkheid heb.

De idealist in mij voelde dus meteen ook de noodzaak om op te gaan komen voor alle collega’s die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander, o.a. bij de beroepsvereniging en de verpleegkundige adviesraad. Hierdoor zag ik de zorgen onder verpleegkundigen steeds groter worden. Zorgen over de beloning en waardering die we ontvangen voor ons werk afgezet tegen de groeiende werkdruk. Of beter, het gebrek aan beloning en waardering. En dat begrijp ik helemaal, want de gevolgen worden steeds groter. Er stonden dan ook meer en meer verpleegkundigen op om hun stem te laten horen, maar helaas werden zij niet gehoord. 

En nu is men het echt zat. De Witte Woede 2018 is geformeerd als actiegroep om de CAO-onderhandelingen bij de UMC’s kracht bij te zetten vanuit het verplegend personeel. Onderhandelingen die zijn vastgelopen; er wordt als sinds januari gewacht op een nieuwe CAO. Een actiegroep die ook echt actie wil gaan voeren, de barricades op. Net als in de jaren 80.

Totdat men zelf (helaas) ziekenhuiszorg nodig heeft gehad, beseffen veel mensen niet wat het werk van een verpleegkundige inhoudt. Het draaien van nachtdiensten, weekenden en vakanties werken, zwaar tillen en bukken, het vele leed dagelijks onder ogen komen. En daarbij ook nog o.a. goed blijven klinisch redeneren, medicatie klaarmaken en studenten begeleiden. En binnen de UMC’s vaak unieke specialistische kennis en vaardigheden bezitten. Daar mag echt veel meer tegenover staan dan de beloningen van nu. Want dit zijn in mijn ogen allemaal verantwoordelijkheden die geen personeelsadviseur, marketingmanager of salesconsulent heeft. Toch ontvangen zij (ook in het ziekenhuis) een veel hoger salaris. En de arbeidsvoorwaarden dreigen nu dus slechter te worden binnen de UMC’s. Afgezet tegen het feit dat de werkdruk alsmaar hoger wordt door personeelstekorten en stijgend ziekteverzuim is dit voor de meeste mensen onbegrijpelijk.

Helaas vinden de vertegenwoordigers van de verpleegkundigen (vakbonden) geen gehoor hierover bij de bestuurders. Bestuurders die zelf ver boven de Balkenende-norm verdienen en daarnaast ook nog royale bonussen ontvangen als waardering voor hun werk. Het wordt daarom serieus tijd voor actie. Actie waarbij we het land laten zien dat de situatie niet meer houdbaar is. “Actie waarbij de patiënt niet de dupe wordt, alleen denken wij dat de patiënt allang de dupe is”,  aldus actiegroep Witte Woede. Verpleegkundigen vertrekken namelijk massaal naar de perifere ziekenhuizen en andere banen in de zorg met bijvoorbeeld meer salaris , minder werkdruk of meer regelmatigheid. Door een groeiend tekort aan personeel komt de hoogstaande zorg in de UMC’s steeds meer onder druk te staan. Een gevolg hiervan is onder andere dat er minder operaties kunnen worden uitgevoerd, de wachttijden langer worden en er minder aandacht is voor de patiënt.

Wat mij betreft is het dus een noodzaak om te investeren in de verpleegkundigen, het hart, visitekaartje en dus zeer belangrijk kapitaal van de UMC’s. Niet alleen voor meer waardering, maar juist ook om topzorg te kunnen blijven leveren en geen verlies te draaien door minder operaties en beddensluiting door personeelstekorten. Daarnaast zijn medewerkers die gerespecteerd worden en op de juiste manier gewaardeerd wordt het beste visitekaartje dat een ziekenhuis zich kan wensen. Zowel voor het aantrekken van nieuw personeel als zorgvragers.

Want zoals ik in een eerdere blog zei: goede zorg voor het personeel is ook goede zorg voor de patiënt. En dat is precies wat de actievoerders willen. Het werk waar ze zo van houden met plezier kunnen blijven uitvoeren. Actie om topzorg te kunnen blijven leveren. Naast opkomen voor de patiënt, nu ook opkomen voor zichzelf en alle collega’s. En daar kunnen de bestuurders toch niet anders dan heel blij mee zijn?

www.umcsinactie.nl 

Uit de oude doos: Switch

Ik heb een aantal blogs van een oude website verplaatst naar Heartbeatle.com. Deze komt uit April 2013:

Als stagiaire in een ziekenhuis heb je een bijzondere positie. Onder begeleiding van een deskundige mag je een kijkje nemen in de keuken van de `echte´ Greys Anatomy. Helaas dan zonder Dr. Dreamy en Dr. Steamy. Maar wel erg leerzaam.

Het is bijzonder om te zien hoe de cliche´s die je kent uit boeken, artikelen en verhalen elke dag weer worden bevestigd. Ze hebben me allemaal geraakt. Zowel de mooie ervaringen als de bedenkelijke en zelfs hartverscheurende ervaringen. Oftewel de ´verbeterpunten´. En daar mogen wij als HBO-studenten natuurlijk druk mee aan de slag. Het schrijven van verbetervoorstellen.

Ondanks ieders enorme inzet en goede bedoelingen vult mijn ideeënboekje zich aardig. Met in mijn achterhoofd de grote bezuinigingen die de zorg (wederom) te verwerken krijgt. Iets wat ik nooit heb begrepen. Bij elke bezuinigingstaak die een regering krijgt zijn de belangrijkste sectoren altijd het meest de klos. Economische korte termijn belangen worden belangrijker geacht dan de lange termijn belangen rondom welzijn en gezondheid.

Voordat ik nu al helemaal afdwaal en mijn politieke ervaringen de vrije loop krijgen kan ik samengevat zeggen dat dit een van de redenen is waarom ik deze carrière-switch gemaakt heb. En gelukkig ben ik absoluut niet de enige. Zowel in de klas van de verkorte deeltijd opleiding HBO-V die ik volg als op mijn stageplaats kom ik veel “carrière-switchers” tegen. Mensen die ook hun eigen lange termijn belangrijker vinden dan het korte termijn belang: over 10 jaar nog steeds gelukkig zijn met je werk.

Met als extraatje dat zij hun levenservaring en werkervaring in andere sectoren kunnen inzetten om mee te denken over het verbeteren van de kwaliteit van de zorg. Actuele ontwikkelingen koppelen aan bestaand beleid. Nieuwe beleidskaders ontwerpen en belangen behartigen. Lange termijn belangen die ook voor de korte termijn-denkers gelden….

Wordt eens hoog tijd dat er een “mind-switch” plaats gaat vinden. Uiteindelijk hebben we allemaal zorg nodig en willen dan graag de beste zorg mogelijk. Toch?

Uit de oude doos: Passie

Ik heb een aantal blogs van een oude website verplaatst naar Heartbeatle.com. Deze is van mei 2013:

Wat word ik er toch blij van als ik tijdens mijn studie linken kan leggen tussen de zorg en mijn andere passies: dieren(welzijn) en voedsel. Dieren en voedsel in de vorm van (verpleegkundige) interventies, oftewel “behandelingen uitgevoerd door de verpleegkundige op basis van klinische kennis en deskundig oordeel”. Waar voedsel, net als medicijnen, direct zorgt voor een chemische reactie in het lichaam kunnen dieren (en natuur) ook bijdragen aan het welzijn van de patiënten.

Artsen passen op basis van klinische redenatie vaak interventies toe gericht op medicatie; niet altijd noodzakelijk of gericht op de lange termijn. Dit daagt mij dan ook nog meer uit om op zoek te gaan naar de juiste verpleegkundige (aanvullende) interventies. Waar een patiënt die voor het eerst in zijn leven wordt opgenomen in het ziekenhuis en aangeeft zeer angstig te zijn direct Temazepam krijgt voorgeschreven, is wellicht een interventie gericht op praten en afleiding zoeken hier ook zeer effectief.

Voeding als medicijn is tegenwoordig erg “in”. Afgelopen maand is zelfs wetenschappelijk aangetoond dat met een gericht dieet ziektes kunnen worden voorkomen. Maar ook “pure” voeding is steeds meer in opkomst: vers, lokaal, dier-, natuur- en milieuvriendelijk en uitgebalanceerd. Iets waar menig zorginstelling, maar ook onderwijs- en overheidsinstellingen, zich van mij veel meer mee bezig mogen gaan houden.

Kosten en tijdgebrek zijn de meest gehoorde argumenten om de farmaceutische industrie te laten regeren in ‘artsenland’. En hier gaat het transparantie-register geen verandering in brengen. Alleen bewustwording en lange-termijn-denken kan dit veranderen. Let wel: ik ben absoluut niet tegen het voorschrijven van medicatie. Alleen, niet in alle gevallen moet er meteen de apothekerskast ingedoken worden. Medicatie kan bij onjuiste of inconsequente inname ook een ongewenste uitwerking geven.

Bij ziekte gebruikt een lichaam meer energie en voedingsstoffen. Hierdoor is de kans op ondervoeding groter, wat een slechte weerstand en een verminderde wondgenezing tot gevolg heeft. Daarentegen kan inname van te weinig goede voedingsstoffen en overgewicht weer veel lichamelijke klachten teweeg brengen. Een hoofdzakelijk plantaardig dieet met weinig dierlijke vetten, vezelrijk en zoutarm, is goed voor diabetici. Het verlaagt de bloedruk en maakt de kans op een CVA kleiner. De juiste voeding, zowel in hoeveelheid als samenstelling, is cruciaal voor het functioneren van het lichaam en dus het welzijn van de mens.

Indien zorg-, onderwijs- en overheidsinstellingen zich meer gaan inzetten op gezonde voeding, zal het aantal zieke mensen op termijn dalen. En dit werkt ook weer kostenverlagend en levert meer tijd op voor de zorgaanbieders. Hetzelfde geldt voor voldoende beweging. En hier kunnen huisdieren dan weer een grote rol spelen, omdat zij voor beweging en, ook niet onbelangrijk, affectie zorgen.

Buiten de gebaande paden denken, waardoor ik de schoonheid en mogelijkheden van de aarde in het vizier blijf houden en dus ook moet beschermen. Dat is eigenlijk mijn grootste passie!

ACTIE!

​Het is zover, ook de verpleegkundigen voeren actie! Maandag 20 november 2017 is een landelijke actiedag! Niet alleen voor en door de verpleegkundigen in de ouderenzorg, maar voor en door alle verpleegkundigen die door personeelstekorten en verhoogde werkdruk niet de tijd aan patiënten kunnen besteden die nodig is. Actie om aandacht te vragen voor de steeds groter wordenderegistratielast, waardoor er minder tijd is voor de echte zorg. Nee, wij gaan niet met z’n allen het Malieveld op. Wij laten onze patiënten liever niet in de steek. Maar hoe kunnen we dan veranderingen teweegbrengen?

Helaas horen we hier in huis nog steeds geluiden over het toenemen van de registratielast. Steeds meer taken en verantwoordelijkheden die de verpleegkundigen worden toebedeeld en die ze op ‘papier’ moeten verantwoorden. Veelal komt dit de veiligheid en kwaliteit van zorg ten goede maar er zullen ook veel zaken zijn die anders kunnen. Sneller of efficiënter. En ook ‘oneigenlijke’ taken die niet direct met de patiënt te maken hebben – zoals schoonmaken of bloemen in vazen zetten – dragen bij aan minder tijd voor je echte werk.

Marieke Markensteijn – de Groot, namens het Verpleegkundig Convent
Sr. Verpleegkundige & Ambtelijk Secretaris VC
Vervolg:
Donderdag 23 november reikte Mirjam van Velthuizen prijzen uit aan verpleegkundige teams met de beste ideeën om de registratielast te verminderen.

De hele week konden verpleegkundigen hun ideeën met elkaar bespreken en noteren op de posters in de koffiekamers. Het initiatief komt voort uit de landelijke actie #meerzorgminderpapier van de verpleegkundige beroepsvereniging V&VN.

In totaal zijn er afgelopen week 215 verbeterideeën ingeleverd om de registratielast voor verpleegkundigen te verminderen. Veel ideeën werden door meerdere afdelingen ingediend waardoor de prijswinnaars door loting zijn vastgesteld.
Goede samenwerking loont
Marieke Markensteijn van het Verpleegkundig Convent (VC) benadrukt hoe mooi het is om te zien hoe we door goede samenwerking voor constructieve veranderingen kunnen zorgen. “Door de handen ineen te slaan heeft het verpleegkundig convent samen met de directie Kwaliteit van zorg en patiëntveiligheid  (K&P) ervoor gezorgd dat dit plan binnen een week is uitgevoerd. Nu gaan we met z’n allen inzetten om de winnende ideeën ook daadwerkelijk te realiseren.”
Naast de winnende ideeën zijn er meer mooie suggesties in beeld gebracht door deze actie. Sommige van deze ideeën hebben al een plek in een project, andere nog niet of zijn wellicht niet haalbaar. De directie K&P zorgt samen met de DIT voor inzicht en terugkoppeling aan het VC en zijn achterban zodat gezamenlijk wordt bewaakt dat er geen ideeën verloren gaan.
Veel ideeën werden door meerdere afdelingen ingediend waardoor de prijswinnaars door loting zijn vastgesteld. 

GOEDE ZORG VOOR DE PATIËNT BETEKENT OOK GOEDE ZORG VOOR JE PERSONEEL

Een groeiend tekort aan verpleegkundigen is alleen een landelijke trend, maar helaas ook in het UMC Utrecht een steeds grotere uitdaging. Naast dat het lastig is om nieuwe verpleegkundigen te werven, wordt het ook steeds moeilijker om ze te behouden. Zorginstellingen bieden wanhopig bonussen, leaseauto’s en andere incentives aan om hun eigen personeelstekort zo klein mogelijk te houden. Maar als je interessant en leuk werk hebt met goede arbeidsvoorwaarden zouden deze lokkertjes niet hoeven te werken. Dus hoe kun je zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden, juist om ook excellente zorg te kunnen blijven verlenen?
Door hen te blijven prikkelen in hun ontwikkeling. Leidinggevenden die hun mensen coachen en doorgroeimogelijkheden op de vloer bieden of juist mee te laten kijken in andere keukens door middel van traineeships of uitwisselingen. Door professionals te blijven opleiden zodat ze vakbekwaam blijven. En dit kost tijd en is daarom lastig als de personeelssterkte niet op orde is, maar zorgt wel voor behoud van gemotiveerd en kundig personeel.
Er is veel aanwas van jonge verpleegkundigen die ook graag een gezin willen. En helaas zijn de onregelmatige werktijden niet altijd passend bij het hebben van een jong gezin. Als werkgever kun je hier heel goed op inspringen door betaalbare flexibele opvang aan te bieden of hier een bijdrage in te leveren. Dit zou voor veel werknemers (ook artsen) met een jong gezin de werk-privé balans een stuk makkelijker maken! Laat verpleegkundigen meedenken in oplossingen die voor hen en hun team bijdragen aan een fijn werkklimaat.
Het is dus niet alleen investeren in het aantrekken van nieuw personeel maar juist ook investeren in eigen personeel. Om mensen te motiveren in hun werk en alle specialistische kennis en kunde voor een hoge kwaliteit van zorg in huis te behouden. Zodat het niet alleen maar gaat over de roosterproblemen van komende weken maar iedereen weer echt tijd heeft voor collega’s waardoor de teamspirit wordt versterkt en vakinhoudelijke kennis wordt gedeeld. Goede zorg voor de patiënt betekent ook goede zorg voor je personeel!
Hoe vind jij dat we ervoor kunnen zorgen dat verpleegkundigen hun motivatie behouden?
Marieke Markensteijn – De Groot
Senior Verpleegkundige (oncologische) Gynaecologie UMC Utrecht

Wel verdiend?

Als zij-instromer in de zorg heb ik 5 jaar geleden mijn hart gevolgd. Vanuit een goed betaalde baan heb ik een keuze gemaakt om iets te gaan doen waarbij ik echt wat kon betekenen voor een ander. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Al gaat het leven van een zuster niet altijd over rozen.

Nieuwe werknemers in de zorg zijn steeds harder nodig. De dreiging van een gigantisch personeelstekort is inmiddels de keiharde werkelijkheid. Zorginstellingen doen er alles aan om verpleegkundig personeel te werven of te behouden. Er wordt gelonkt met bonussen en lease-auto’s. Een onmisbaar teken dat ze flink aan de bak moeten in Den Haag om de zorg weer op orde te krijgen.

Er moet heel veel geld vrij gemaakt worden en hard gewerkt gaan worden aan structurele oplossingen zoals het opleiden van meer personeel. En dat is moeilijk want het vak van verpleegkundige is niet heel populair. Het leed wat je dagelijks meemaakt, de onregelmatige werktijden, het zware lichamelijke werk en het minimale loon wat je ontvangt voor de enorme verantwoordelijkheid die je hebt, maken het helaas niet voor iedereen aantrekkelijk om hiervoor te kiezen.

Ik heb altijd geleerd dat geld alleen niet gelukkig maakt. Maar het maakt het leven wel makkelijker. Nu ik moeder ben blijken onregelmatige werktijden vaak onhandig rondom de (dure) opvang van onze kleine. Maar als ik minder (onregelmatig) ga werken lever ik ORT (onregelmatigheidstoeslag) in. Als ik veel blijf werken lever ik kostbare tijd met mijn jonge gezin in. Oftewel als jonge moeder is het vak van verpleegkundige heel lastig te combineren. En deze worsteling zie ik veel om me heen, met als gevolg het verlies van goede vaste verpleegkundigen. Zou het misschien een oplossing zijn als er betaalbare flexibele kinderopvang rondom de onregelmatige uren aangeboden zou worden door zorginstellingen?

In ieder geval is een pleidooi voor hogere salarissen voor verpleegkundigen meer dan logisch. Niet alleen om hogere aantallen personeel (en dus vooral ook jonge moeders) te behouden maar zo ook de kwaliteit van zorg te behouden en vergroten door hiermee te investeren in kennis en kunde. Een hoger salaris, dat ook beter past bij het soort werk en verantwoordelijkheid, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat meer mensen voor het vak kiezen.

Als voormalig personeelsadviseur snap ik heel goed hoe functies gewaardeerd worden. Maar ik begrijp er nog steeds niets van waarom ik meer verdiende als personeelsadviseur (HBO) dan als HBO-verpleegkundige. Er zit daar iets heel erg scheef. De verantwoordelijkheid over een mensenleven staat namelijk totaal niet in verhouding met bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van een recruiter of marketing manager, die wel meer verdienen.

Hoewel ik echt houd van mijn vak als verpleegkundige, merk ik dat bovenstaande mij de laatste tijd erg bezig houdt. Zou het dan toch een slimme zet zijn om op dit moment weer terug gaan naar mijn oude professie met als voordeel regelmatige werktijden en een hoger salaris of blijf ik het werk doen waar ik mijn hart aan heb verloren (en een groot te kort in is) maar dan minder (onregelmatig) wat een negatief effect heeft op mijn portemonnee?

Als ik er nou een sterk signaal mee zou afgeven is de neiging er om voor het eerste te kiezen. Maar helaas is geluk niet te koop. En wij als verpleegkundigen zijn natuurlijk ook typetjes. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder, die ook verpleegkundige is, zeggen: denk nou eerst eens aan jezelf! En dat doen we misschien inderdaad ook veel te weinig.

Daarom blijf ik ondertussen hopen op veel wijsheid en gerechtigheid vanuit onze bestuurlijke medemens, juist voor diegenen die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander. De leraren zijn laatst ook al de barricades op gegaan, wanneer gaan wij broeders en zusters? 🙂

Kusje erop?

Als verpleegkundige ben ik gewend om zorg te verlenen in acute situaties. In mijn werk richt zich dit hoofdzakelijk op volwassenen. Maar wat als straks mijn kleintje iets overkomt? Ben ik dan genoeg toegerust om direct hulp te kunnen verlenen als een kusje erop niet voldoende is?

Om deze reden heb ik me ingeschreven voor de e-cursus EHBO voor baby’s en kinderen bij IedereenEHBO.nl. Het theoretische online gedeelte duurt 4 uur en behandelt de meest voorkomende ongelukjes in en om het huis zoals een bloedneus, snijwond of splinter en bereidt je voor op de praktijkles. Deze 4 uur durende praktijkles vindt plaats op een locatie naar keuze in je eigen buurt. Tijdens deze les oefen je zelf het reanimeren, verbanden aanleggen, wat te doen bij verstikking of verslikken en hoe te handelen bij een bewusteloos slachtoffer in een noodsituatie.

Wanneer je de gehele cursus met een positief resultaat hebt afgerond krijg je een nationale EHBO- pas en een digitaal certificaat van het Rode Kruis. De cursus kost € 89,95 maar wordt door veel zorgverzekeraars bij een aanvullende verzekering vergoed. Heb je een voordeelpas van Wij.nl, dan krijg je € 10,- korting op de cursus.

Je begrijpt, ik ben erg enthousiast! Het is een leuk en leerzaam tijdverdrijf tijdens mijn verlof, geeft een goede voorbereiding en het is (in mijn geval) ook nog eens financieel aantrekkelijk.

 

 

 

 

Zorgen over de zorg

Geschrokken, maar niet heel erg verbaasd, las ik gisteren dat het verpleeghuis waar ik tijdens mijn studie verpleegkunde als bijbaan heb gewerkt, hoort bij de 1 van de 11 instellingen in Nederland waar de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) zich ernstige zorgen over maakt en waar het overweegt in te grijpen.

Als beginnend verpleegkundige vond ik het belangrijk om ervaring op te doen in zoveel mogelijk verschillende takken van de zorg, dus ook in de verpleeghuiszorg. Ik koos voor een instelling waar ouderen wonen met psychogeriatrische (o.a. dementie) en somatische (lichamelijke) aandoeningen. Een pittige setting, kwam ik al snel achter. Omdat ik nog geen diploma had mocht ik meewerken als helpende. Oftewel binnen vastgestelde tijd zoveel mogelijk mensen “helpen” (in/uit bed, wassen, aankleden, toiletgang en eten).

Idealiter zou ik iedere bewoner daarbij alle aandacht hebben gegeven die ze verdienden, maar dit ging gewoon niet: de meest gehoorde frustratie van alle medewerkers in de ouderenzorg. Door alle doorgevoerde bezuinigingen van afgelopen jaren is het gewoonweg praktisch niet meer mogelijk om goede zorg te verlenen in de verpleeghuizen. Helaas moet ik toegeven dat dat dan ook voor mij een grote reden was waarom ik niet als gediplomeerd verpleegkundige aan de slag wilde in de ouderenzorg. Hoezeer de ouderen en hun problematieken mij ook aan het hart gaan.

Ondertussen is de overheid druk bezig met het werven van HBO-verpleegkundigen in de ouderenzorg. De campagne Daar zit meer achter is gestart om HBO-V’ers te overtuigen om te kiezen voor de ouderenzorg, in een uitdagende boeiende rol als zorgcoördinator. Met de inzet van hoger opgeleid personeel wil de overheid de kwaliteit van de zorg naar een hoger plan tillen. Een hervorming die naar nu blijkt echt heel hard nodig is, en helaas wellicht al in een aantal gevallen te laat komt.

Het vraagstuk is volgens mij dan ook waarom HBO-verpleegkundigen niet in grote getallen kiezen voor de ouderenzorg. Ik ben heel bang dat dit komt doordat zij hetzelfde ervaren hebben als ik. En met de huidige (negatieve) media-aandacht wordt het imago helaas ook niet aantrekkelijker. Het begint mijn inziens dan ook bij de eerste ervaringen, goede begeleiding en goede voorbeelden.

Bied HBO-verpleegkundigen daarnaast ook ontwikkelingsmogelijkheden met bijbehorende toekomstperspectieven. Ik wil me als verpleegkundige graag specialiseren en dat komt waarschijnlijk in de toekomst de ouderenzorg ten goede. Geef HBO’ers bijvoorbeeld de mogelijkheid om de vervolgopleiding geriatrie te volgen. Of de specialisatie wondzorg of palliatieve zorg. En zet goede talentontwikkelingsprogramma’s op. Kijk waar de de krachten en talenten liggen van de jonge zorgprofessionals en zet deze optimaal in. Op die manier verhoog je de motivatie van medewerkers en ben je knelpunten ook eerder op het spoor. 

Maar al deze ontwikkelingen hebben tijd nodig. Hebben we die tijd nog wel? Of moet de overheid snel andere maatregelen nemen? Bijvoorbeeld door extra geld uit te trekken voor meer zorgpersoneel of door lagere salarisplafonds voor zorgbestuurders, waardoor er meer geld kan gaan naar het vergroten van de kwaliteit in de zorg.

Wat mij betreft is het een en-en-verhaal, maar helaas is het in de politiek keuzes maken…. Omdat de HBO-V-opleidingen al een aantal jaren vol zitten is er zeker nog hoop! En laten we vooral onze enorme waardering blijven uitspreken voor al het zorgpersoneel in verpleeghuizen en andere ouderenzorg. Want laten we eerlijk zijn; we willen allemaal graag goede zorg ontvangen, maar wat geven we er voor terug?