Wel verdiend?

Als zij-instromer in de zorg heb ik 5 jaar geleden mijn hart gevolgd. Vanuit een goed betaalde baan heb ik een keuze gemaakt om iets te gaan doen waarbij ik echt wat kon betekenen voor een ander. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Al gaat het leven van een zuster niet altijd over rozen.

Nieuwe werknemers in de zorg zijn steeds harder nodig. De dreiging van een gigantisch personeelstekort is inmiddels de keiharde werkelijkheid. Zorginstellingen doen er alles aan om verpleegkundig personeel te werven of te behouden. Er wordt gelonkt met bonussen en lease-auto’s. Een onmisbaar teken dat ze flink aan de bak moeten in Den Haag om de zorg weer op orde te krijgen.

Er moet heel veel geld vrij gemaakt worden en hard gewerkt gaan worden aan structurele oplossingen zoals het opleiden van meer personeel. En dat is moeilijk want het vak van verpleegkundige is niet heel populair. Het leed wat je dagelijks meemaakt, de onregelmatige werktijden, het zware lichamelijke werk en het minimale loon wat je ontvangt voor de enorme verantwoordelijkheid die je hebt, maken het helaas niet voor iedereen aantrekkelijk om hiervoor te kiezen.

Ik heb altijd geleerd dat geld alleen niet gelukkig maakt. Maar het maakt het leven wel makkelijker. Nu ik moeder ben blijken onregelmatige werktijden vaak onhandig rondom de (dure) opvang van onze kleine. Maar als ik minder (onregelmatig) ga werken lever ik ORT (onregelmatigheidstoeslag) in. Als ik veel blijf werken lever ik kostbare tijd met mijn jonge gezin in. Oftewel als jonge moeder is het vak van verpleegkundige heel lastig te combineren. En deze worsteling zie ik veel om me heen, met als gevolg het verlies van goede vaste verpleegkundigen. Zou het misschien een oplossing zijn als er betaalbare flexibele kinderopvang rondom de onregelmatige uren aangeboden zou worden door zorginstellingen?

In ieder geval is een pleidooi voor hogere salarissen voor verpleegkundigen meer dan logisch. Niet alleen om hogere aantallen personeel (en dus vooral ook jonge moeders) te behouden maar zo ook de kwaliteit van zorg te behouden en vergroten door hiermee te investeren in kennis en kunde. Een hoger salaris, dat ook beter past bij het soort werk en verantwoordelijkheid, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat meer mensen voor het vak kiezen.

Als voormalig personeelsadviseur snap ik heel goed hoe functies gewaardeerd worden. Maar ik begrijp er nog steeds niets van waarom ik meer verdiende als personeelsadviseur (HBO) dan als HBO-verpleegkundige. Er zit daar iets heel erg scheef. De verantwoordelijkheid over een mensenleven staat namelijk totaal niet in verhouding met bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid van een recruiter of marketing manager, die wel meer verdienen.

Hoewel ik echt houd van mijn vak als verpleegkundige, merk ik dat bovenstaande mij de laatste tijd erg bezig houdt. Zou het dan toch een slimme zet zijn om op dit moment weer terug gaan naar mijn oude professie met als voordeel regelmatige werktijden en een hoger salaris of blijf ik het werk doen waar ik mijn hart aan heb verloren (en een groot te kort in is) maar dan minder (onregelmatig) wat een negatief effect heeft op mijn portemonnee?

Als ik er nou een sterk signaal mee zou afgeven is de neiging er om voor het eerste te kiezen. Maar helaas is geluk niet te koop. En wij als verpleegkundigen zijn natuurlijk ook typetjes. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder, die ook verpleegkundige is, zeggen: denk nou eerst eens aan jezelf! En dat doen we misschien inderdaad ook veel te weinig.

Daarom blijf ik ondertussen hopen op veel wijsheid en gerechtigheid vanuit onze bestuurlijke medemens, juist voor diegenen die zich dagelijks met hart en ziel inzetten voor een ander. De leraren zijn laatst ook al de barricades op gegaan, wanneer gaan wij broeders en zusters? 🙂

Published by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.